Πριν παρουσιάσω τις παρακάτω πηγές μου
για το Πολυτεχνείο, να ξεκαθαρίσω κάθετα ότι είμαι εναντίον κάθε μορφής
ολοκληρωτισμού και αν ποτέ γινόταν χούντα στην Ελλάδα, θα ήμουν από τους πρώτους
που θα έμπαιναν στο Πολυτεχνείο.
Το ιστορικό της εξέγερσης
«Στα πανεπιστήμια της χώρας υπήρχε μια κινητικότητα ενάντια στη Χούντα των Συνταγματαρχών. Πολλοί μπροστάρηδες και θαρραλέοι φοιτητές οργανώνουν τους συναδέλφους τους για μαζικότερες αντιδράσεις εναντίον της .
Η Χούντα αντιδρώντας εκδίδει διάταγμα που αίρει το δικαίωμα αναβολής στράτευσης των φοιτητών που μετέχουν στην οργάνωση των κινητοποιήσεων. Το διάταγμα αυτό ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά.
Στις 21/2/1973 και 14/3/1973 πραγματοποιούνται γενικές συνελεύσεις στη Νομική με αίτημα κατάργησης του διατάγματος αυτού.
Στις 14 Νοεμβρίου μετά από γενική συνέλευση στη Νομική πραγματοποιείται πορεία από τη Σόλωνος προς την Πατησίων και κατάληξη στο Πολυτεχνείο. Παρά τις απαγορεύσεις της Αστυνομικής Διεύθυνσης υπό τον κ. Δασκαλόπουλο και τον εισαγγελέα κ. Σαμήτα, οι φοιτητές αποφασίζουν την κατάληψη του Πολυτεχνείου, με το γνωστό σύνθημα ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
1500 φοιτητές κλείνονται μέσα στο Πολυτεχνείο, συγκροτείται... συντονιστική επιτροπή, στήνεται ένας αυτοσχέδιος πομπός μεταδίδοντας μηνύματα και συγκεντρώνονται τρόφιμα και φάρμακα.
Στις 15 Νοεμβρίου, το γεγονός αυτό ξεκλειδώνει πολλούς ελεύθερους Ελληνες, γεμίζοντας τους γύρω δρόμους από το Πολυτεχνείο με κόσμο που συμπαραστέκεται στους αγωνιζομένους φοιτητές και ηθικά και υλικά.
Ο πομπός εκπέμπει μηνύματα κατά της χούντας και του φασισμού με το γνωστό «ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ-ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ…» από μια άγνωστη φωνή- της Μαρίας Δαμανάκη- εξέχον στέλεχος αργότερα του ΚΚΕ και κατόπιν πρόεδρος του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου. Τώρα είναι κοινοτικός επίτροπος στην Ευρωπαϊκή Ενωση μετά από διορισμό της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.
Στις 16 Νοεμβρίου 1973, ο ξεσηκωμός των Ελλήνων είναι καθολικός και λαοθάλασσες πλημμυρίζουν το κέντρο της Αθήνας. Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος διατάζει να χτυπηθεί το πλήθος πρώτα με δακρυγόνα και έπειτα με σφαίρες. Οι πρώτοι νεκροί πέφτουν αλλά οι δοκιμαζόμενοι Ελληνες δεν υποχωρούν.
Στις 17 Νοεμβρίου 1973 και ώρα 2 πρωινή τα τανκς πλησιάζουν την πύλη του Πολυτεχνείου. Ενας νεαρός φοιτητής, ο Κώστας Λαλιώτης, προτάσσει τα στήθη του μπροστά από ένα άρμα και προτρέπει τους φαντάρους να συνταχθούν μαζί τους, μάταια όμως: Το τανκ γκρεμίζει την πύλη του Πολυτεχνείου και αστυνομικοί και φαντάροι μπαίνουν στο προαύλιο. Πολλοί φοιτητές φεύγουν και άλλοι συλλαμβάνονται και οδηγούνται στην Ε.Σ.Α.
17 Νοεμβρίου 1973 και ώρα 11 πρωινή επανέρχεται ο στρατιωτικός νόμος.
Η δικτατορία κράτησε μερικούς μήνες ακόμα. Τα τραγικά γεγονότα της Κύπρου ήταν το τελικό χτύπημα κατά της επτάχρονης τυραννίας".
Αυτά είναι αδρά τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν το καυτό τριήμερο της εξέγερσης του ελληνικού λαού εναντίον της στρατιωτικής δικτατορίας.
Αν ρωτήσεις κάποιον στο δρόμο για το πώς έπεσε η χούντα, θα σου απαντήσει "χάρη στη θυσία των φοιτητών που σκοτώθηκαν στο Πολυτεχνείο. Είναι έτσι όμως; Ας αναφέρουμε μερικές μαρτυρίες πάνω στον θρύλο του Πολυτεχνείου που πολλοί τον μετέτρεψαν σε μύθο.
Ο Μιχ. Γουνέλας, υπίλαρχος, που ήταν ο επικεφαλής του πληρώματος του γνωστού άρματος, σε μια συνέντευξή του αναφέρει εν περιλήψει τα εξής: «...η αστυνομία έλεγχε ασφυκτικά τον γύρω χώρο του Πολυτεχνείου, πράγμα που η έξοδος των φοιτητών από τον χώρο του Πολυτεχνείου ήταν αδύνατη. Οι φοιτητές είχαν αποφασίσει την έξοδό τους το πρωί αλλά με γραπτές εγγυήσεις. Εμείς πηγαίναμε εκεί με την αίσθηση ότι θα προσφέραμε προστασία για την ομαλή έξοδο των φοιτητών από την αστυνομία. Ολοι μας πιστεύαμε ότι θα προστατέψουμε τους φοιτητές από τα χειρότερα. Για τον λόγο αυτό μπήκα στο Πολυτεχνείο.
Συνεχίζοντας τη συνέντευξή του, αναφέρει ότι οι διαπραγματεύσεις φοιτητών και αστυνομίας και στρατού γινόταν ελεύθερα. Ο λόγος της διαπραγμάτευσης ήταν πώς θα γίνει ομαλά η έξοδος των φοιτητών από το Πολυτεχνείο.
Πίσω από την πύλη του Πολυτεχνείου ήταν 2 αυτοκίνητα παλαιά, σιδηροδοκοί και ξύλα για να μην μπουν οι αστυνομικοί. Το γεγονός αυτό δυσκόλευε τη διάνοιξη της πόρτας.
Ολος ο μύθος του Πολυτεχνείου στήθηκε εκείνη τη νύχτα στη διαπραγμάτευση του Κ. Λαλιώτη και των αξιωματικών. Αυτό που αποφασίστηκε ήταν «η διάνοιξη της πύλης με το τανκ και η ομαλή έξοδος των φοιτητών».
Μετά την απόφαση αυτή ο Λαλιώτης με έναν τηλεβόα ειδοποιούσε τους φοιτητές να απομακρυνθούν από την πύλη γιατί θα έπεφτε.
Η απόφαση συμφωνήθηκε και έδωσα διαταγή λέει ο Μ. Γουνέλας να πέσει η πύλη. Αν ήξερα ότι θα σκότωνα φοιτητές δεν θα το έκανα ποτέ.
Το τανκ γκρεμίζει την πύλη και τραυματίζει κατά λάθος μια φοιτήτρια, την Πέπη Ρηγοπούλου, όταν μια κολόνα καταπλάκωσε τα πόδια της. Εκατόμβες πατημένων νεκρών από τις ερπύστριες των τανκς ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας. Στο Πολυτεχνείο μέσα δεν υπήρχε κανένας νεκρός.
Εδώ ακριβώς στήθηκε ο πιο τραγικός μεταπολιτευτικός μύθος πάνω σε νεκρούς που δεν υπήρξαν ποτέ.
Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και συνέντευξη του οδηγού του μοιραίου άρματος, Ανδρέα Σκευοφύλακα, ο οποίος μετά από 30 χρόνια λύνει τη σιωπή του και αναφέρει λεπτομερώς τις κινήσεις και τις διαταγές που έλαβε εκείνη τη βραδιά. «Πήρα εντολή να ρίξω την πύλη, οι ερπύστριες έλιωσαν ένα παλιό mersentes που είχε φρακάρει την πόρτα η οποία δεν άνοιγε κατά την προσπάθεια των φοιτητών να την ανοίξουν και να βγουν έξω. Μετά την είσοδό μου μέσα στον χώρο του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνομικοί και εξαπέλυσαν κυνηγητό μετά ξύλου στους φοιτητές που συνελάμβαναν. Πολλοί από μας προφυλάξαμε αρκετούς και μάλιστα δεν έλειψαν και οι αψιμαχίες με τους αστυνομικούς με τους οποίους πιαστήκαμε στα χέρια. Σχηματίσαμε έναν διάδρομο να περάσουν οι φοιτητές με ασφάλεια. Κατά την είσοδό μας στο Πολυτεχνείο δεν υπήρχε ευτυχώς κανένας νεκρός, παρά μόνο μια κατά λάθος τραυματισμένη φοιτήτρια η Πέπη Ρηγοπούλου που θα ήθελα να τη συναντήσω και να της ζητήσω συγγνώμη, αλλά ντρέπομαι".
Του συγκεκριμένου ανθρώπου έχει ιδιαίτερη σημασία η μαρτυρία του αφού μετά από τα γεγονότα έγινε ψηφοφόρος του ΚΚΕ, όπως λέει.
Κάθε οργάνωση ή φορέας και εφημερίδα έγραφε και ένα διαφορετικό νούμερο νεκρών. Γνωστή εφημερίδα των Αθηνών εμφανίζει κατάλογο με ονόματα, 82 τον αριθμό. Το δημοσίευμα καταρρίπτεται και αποκαλύπτεται ότι ο εν λογω δημοσιογράφος είχε λαδώσει έναν υπάλληλο του ληξιαρχείου να του δώσει όσους απεβίωσαν στις 16 και 17 Νοεμβρίου. Τους παρουσίασε σαν νεκρούς του Πολυτεχνείου μη ελέγχοντας ο αθεόφοβος ότι μέσα σ’αυτούς υπήρχαν φοιτητές 80 και 75 χρονών που πέθαναν στο νοσοκομείο από καρκίνο ή έμφραγμα.
Το μετέπειτα εισαγγελικό πόρισμα Τσεβά αναφέρει ξεκάθαρα ότι οι νεκροί του Πολυτεχνείου ήταν 15 και όλοι έξω από αυτό.
Στο ίδιο συμπέρασμα συμφωνεί και η σύγκλητος του Πολυτεχνείου με το υπ’αριθμόν 33437 11.10.1974 έγγραφο ότι «ουδείς εκ των σπουδαστών του Πολυτεχνείου εφονεύθη κατά το ανωτέρω τριήμερον".
Το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου διατάσει εκ νέου έρευνα για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου υπό τον αστυνομικό διευθυντή Γ. Σαμπάνη.
Τα αποτελέσματα του πορίσματος Σαμπάνη (1982) ήταν καταπέλτης για τους μυθοπλάστες «...οι νεκροί του Πολυτεχνείου ήταν 12 και όλοι γύρω από αυτό, από αδέσποτες σφαίρες".
Το 2003 το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών πραγματοποιεί εκ νέου έρευνα για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Το πόρισμα Καλλιβρετάκη ανεβάζει τους νεκρούς σε 23, οι οποίοι σκοτώθηκαν στους γύρω δρόμους του Πολυτεχνείου. Η μόνη διαφορά που αναφέρει είναι ότι οι φοιτητές είχαν στήσει ένα πρόχειρο ιατρείο εντός του Πολυτεχνείου, στο οποίο μεταφέρονταν οι φοιτητές που είχαν χτυπηθεί. Τώρα αν κατέληξαν στο ιατρείο δεν το γνωρίζει κανείς. Σημασία έχει ότι και από αυτό το πόρισμα δεν βγαίνει το συμπέρασμα που όλοι νομίζαμε ότι τα τανκς μπήκαν μέσα και λιώσανε τους φοιτητές που είχαν ξαπλώσει μπροστά τους θυσιάζοντας τη ζωή τους για τη δημοκρατία.
Ολα αυτά εις απάντηση της λίστας Γεωργούλα, μέλος της οργάνωσης «Ρήγας Φεραίος» που παρουσιάζει 77 νεκρούς.
Στη λίστα αυτή παρουσιάζεται και το όνομα μιας φοιτήτριας, της Ηλιένας Ασημακοπούλου. Ακούστε τον μύθο που στήθηκε για ένα πρόσωπο που δεν υπήρχε ποτέ. Η εφημερίδα «Αυγή» γράφει μετά από αφήγηση του φίλου της: «Οτι εκείνη τη νύχτα της 17 Νοέμβρη στην οδό Στουρνάρη, ενώ πηγαίναμε αγκαλιά, ένας οπλισμένος τη σημάδεψε και τη σκότωσε πισώπλατα. Τα ρούχα μου γέμισαν αίμα, οδηγήθηκα στην ασφάλεια και από κει με άφησαν ελεύθερο τον Φλεβάρη του 1974. Πήγα να την αναζητήσω στο σπίτι της στο Χαλάνδρι. Δυστυχώς μέσα έμεναν άλλοι-προφανώς μετακόμισαν από φόβο. Εκτοτε δεν έμαθα ποτέ νέα της. Στον Τσεβά δεν ανέφερα τίποτα γιατί φοβόμουν...». Το όνομα του νεαρού ήταν Γιάννης Ηλιόπουλος.
Η φωτογραφία της όμορφης κοπέλας δέσποζε μαζί με τους άλλους νεκρούς σε κάθε επέτειο του Πολυτεχνείου. Ουρές μαθητών, φοιτητών και λαού άκουγε ανάμεσα στα ονόματα των νεκρών και το δικό της. Αλλοι δάκρυζαν γονυπετείς, άλλοι οργίζονταν με εκφράσεις «τους αλήτες, τους που…δες κ.ο.κ» και άλλοι άφηναν σε ένδειξη τιμής ένα λουλούδι στη μνήμη της αγωνίστριας που έχασε τη ζωή της για να είμαστε τώρα εμείς ελεύθεροι.
Οι γονείς της μετά από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας δεν εμφανίστηκαν ποτέ. Οι εφημερίδες της Αριστεράς έγραφαν με πηχιαίους δακρύβρεχτους τίτλους «ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Η ΗΛΙΕΝΑ ΜΟΥ; Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΝΟΣ ΑΓΟΡΙΟΥ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ».
Το κορίτσι που όλοι έψαχναν ζούσε στο Λονδίνο λέγεται Νάνσυ Κριντάλ και είναι μοντέλο από τη Νέα Ζηλανδία. Η φωτογραφία είναι από το περιοδικό VOGUE της αγγλικής έκδοσης και πόζαρε σε διαφήμιση ενός σαμπουάν για λογαριασμό της εταιρείας «ΜΠΡΕΚ».
Η απάτη αποκαλύφθηκε και ο Ηλιόπουλος καταδικάστηκε σε 8 μήνες φυλακή.
Αλλη μια αστειότητα είναι η μαρμάρινη στήλη στον χώρο του Πολυτεχνείου που ανεγέρθη το 1988 επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ, που αναγράφει 16 νεκρούς φοιτητές της αντίστασης 1941-1944, ελλείψει νεκρών στα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Η επιγραφή γράφει χαρακτηριστικά «φοιτητές που έδωσαν τη ζωή τους για τα ιδανικά της Εθνικής Αντίστασης 1941-44». Πόρισμα για τα ονόματα αυτά δεν υπάρχει, αλλά επειδή ό,τι είναι εθνικό είναι και αληθινό, το δεχόμαστε.
Σημασία έχει ότι από όλη αυτή τη μυθοπλασία την πλήρωσε μόνο ο Ηλιόπουλος. Κανένας δεν πείραξε τον τότε δήμαρχο Ζωγράφου κ. Μπέη που μίλαγε για εκατόμβες νεκρών και ομαδικούς τάφους. Κανένας δεν πείραξε τον Γεωργούλα που παρουσίασε νεκρούς– μαϊμού. Κανένας δεν πείραξε τον δημοσιογράφο ή την εφημερίδα για τα πλαστά στοιχεία που δημοσίευσε. Κανένας δεν πείραξε τον λαδωμένο υπάλληλο του ληξιαρχείου. Κανένας δεν πείραξε τον μεγαλύτερο δολοπλόκο της μεταπολιτευτικής ιστορίας κ. Λαλιώτη για τη συμφωνία εκείνης της νύχτας για το στήσιμο της πλάνης και την εκμετάλλευση της νεότερης ιστορίας.
Ο συγκεκριμένος διατέλεσε υπουργός του ΠΑΣΟΚ για δεκαετίες, υπήρξε ο εγκέφαλος της στρατηγικής πολιτικής του Κινήματος και αποτέλεσε έναν από αυτούς που εξευτέλισε τον πολιτικό πολιτισμό αυτής της χώρας. Πού να είναι άραγε τώρα;
ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ Νο 8 και ο ρόλος του ΚΚΕ
Τον Φεβρουάριο του 1974 κυκλοφόρησε το αντιστασιακό φυλλάδιο του ΚΚΕ «ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ τεύχος 8» που καταγγέλλει προβοκάτσια. «Καταγγέλλουμε την προσχεδιασμένη εισβολή στον χώρο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη 14 του Νοέμβρη 350 περίπου οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλη-Καραγιαννόπουλου... με σκοπό να προβάλουν αναρχικά συνθήματα που δεν εκφράζανε εκείνη τη στιγμή τις συγκεκριμένες δυνάμεις».
Συνδέοντας το γεγονός αυτό με το κίνημα των αγανακτισμένων σήμερα, εν έτει 2011, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το εν λόγω κόμμα θέλει να είναι ο πρωταγωνιστής των «λαϊκών αγώνων». Κάθε διαφορετική φωνή καταδικάζεται ή υποβαθμίζεται. Συμπέρασμα τούτου είναι ότι η κατάληψη του Πολυτεχνείου δεν είχε ούτε την πρωτοπορία ούτε την καθοδήγηση του ΚΚΕ, σε αντίθεση με την πολιτική καρποφορία που του απέφερε, μετά τη νομιμοποίησή του.
Τον Φεβρουάριο του 1974 κυκλοφόρησε το αντιστασιακό φυλλάδιο του ΚΚΕ «ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ τεύχος 8» που καταγγέλλει προβοκάτσια. «Καταγγέλλουμε την προσχεδιασμένη εισβολή στον χώρο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη 14 του Νοέμβρη 350 περίπου οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλη-Καραγιαννόπουλου... με σκοπό να προβάλουν αναρχικά συνθήματα που δεν εκφράζανε εκείνη τη στιγμή τις συγκεκριμένες δυνάμεις».
Συνδέοντας το γεγονός αυτό με το κίνημα των αγανακτισμένων σήμερα, εν έτει 2011, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το εν λόγω κόμμα θέλει να είναι ο πρωταγωνιστής των «λαϊκών αγώνων». Κάθε διαφορετική φωνή καταδικάζεται ή υποβαθμίζεται. Συμπέρασμα τούτου είναι ότι η κατάληψη του Πολυτεχνείου δεν είχε ούτε την πρωτοπορία ούτε την καθοδήγηση του ΚΚΕ, σε αντίθεση με την πολιτική καρποφορία που του απέφερε, μετά τη νομιμοποίησή του.
Αλλωστε η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν ήταν
στα σχέδια της Μόσχας. Η ΕΣΣΔ είχε διαφορετικά σχέδια για την Ελλάδα και γι' αυτό και «νομιμοποίησε» το καθεστώς ορίζοντας από τις πρώτες μέρες πρεσβευτή στην Αθήνα.
Τα γεγονότα
Συνοψίζοντας λοιπόν τα πολιτικά γεγονότα της περιόδου εκείνης, έχουν ως εξής:
Η Χούντα είχε παραδώσει την εξουσία στις 8 Οκτωβρίου 1973 στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη, για να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές στις 10 Φεβρουαρίου το 1974. Στις 14-17 Νοεμβρίου έγινε η εξέγερση του Πολυτεχνείου και την ίδια μέρα κηρύχτηκε στρατιωτικός νόμος. Στις 25 Νοεμβρίου γίνεται νέο πραξικόπημα, ανατρέπεται ο Παπαδόπουλος και αναλαμβάνει ο Ταξίαρχος Ιωαννίδης. Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου επικρατούσε ηρεμία παντού και καμία νέα διαμαρτυρία ή εξέγερση κατά της χούντας εκδηλώθηκε, λόγω του στρατιωτικού νόμου που είχε επιβληθεί. Αρα η εξέγερση του Πολυτεχνείου έφερε δυο πράγματα: σκληρότερη δικτατορική κυβέρνηση και ματαίωση των εκλογών του Φεβρουαρίου. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η χούντα έπεσε από τους εξεγερθέντες φοιτητές του Πολυτεχνείου, μάλλον δεν ευσταθεί. Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι η εξέγερση αυτή έριξε ηθικά το καθεστώς μέχρι να πέσει ολοκληρωτικά. Χωρίς να διαφωνήσω με τον ισχυρισμό ότι η χούντα έχασε κάθε ηθικό έρεισμα στον λαό, αναρωτιέμαι αν οι δικτάτορες αγγίζονται από την ηθική.
Το γεγονός που είναι αναμφισβήτητο είναι ότι η χούντα κατέρρευσε μετά τα τραγικά γεγονότα της Κύπρου το Ιούλιο του 1974 που τα πληρώνουμε ακόμα μέχρι σήμερα. Ποιοι άραγε δεν ήθελαν να γίνουν οι εκλογές τον Φεβρουάριο του 1974 και εξ’ αφορμής του Πολυτεχνείου τις ματαίωσαν;
ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΕΣ!!!
Τα γεγονότα
Συνοψίζοντας λοιπόν τα πολιτικά γεγονότα της περιόδου εκείνης, έχουν ως εξής:
Η Χούντα είχε παραδώσει την εξουσία στις 8 Οκτωβρίου 1973 στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη, για να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές στις 10 Φεβρουαρίου το 1974. Στις 14-17 Νοεμβρίου έγινε η εξέγερση του Πολυτεχνείου και την ίδια μέρα κηρύχτηκε στρατιωτικός νόμος. Στις 25 Νοεμβρίου γίνεται νέο πραξικόπημα, ανατρέπεται ο Παπαδόπουλος και αναλαμβάνει ο Ταξίαρχος Ιωαννίδης. Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου επικρατούσε ηρεμία παντού και καμία νέα διαμαρτυρία ή εξέγερση κατά της χούντας εκδηλώθηκε, λόγω του στρατιωτικού νόμου που είχε επιβληθεί. Αρα η εξέγερση του Πολυτεχνείου έφερε δυο πράγματα: σκληρότερη δικτατορική κυβέρνηση και ματαίωση των εκλογών του Φεβρουαρίου. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η χούντα έπεσε από τους εξεγερθέντες φοιτητές του Πολυτεχνείου, μάλλον δεν ευσταθεί. Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι η εξέγερση αυτή έριξε ηθικά το καθεστώς μέχρι να πέσει ολοκληρωτικά. Χωρίς να διαφωνήσω με τον ισχυρισμό ότι η χούντα έχασε κάθε ηθικό έρεισμα στον λαό, αναρωτιέμαι αν οι δικτάτορες αγγίζονται από την ηθική.
Το γεγονός που είναι αναμφισβήτητο είναι ότι η χούντα κατέρρευσε μετά τα τραγικά γεγονότα της Κύπρου το Ιούλιο του 1974 που τα πληρώνουμε ακόμα μέχρι σήμερα. Ποιοι άραγε δεν ήθελαν να γίνουν οι εκλογές τον Φεβρουάριο του 1974 και εξ’ αφορμής του Πολυτεχνείου τις ματαίωσαν;
ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΕΣ!!!
Fileleftheros1966.blogspot.com
Υ.Γ.: Ε
