Τη στοχοποίηση του Αρη Νόμπελη και του blog του, όπως παλιότερα επιχειρήθηκε με παταγώδη όμως αποτυχία επιδιώκουν και πάλι κύκλοι γνωστοί στους περισσότερους Χαλανδραίους.
Χωρίς ποτέ το όνομα Νόμπελης να έχει εμπλακεί σε οποιοδήποτε ζήτημα με οσμή σκανδάλου, δίχως σε καμιά διοίκηση-Ζαφειρόπουλου ή Κουράση- ο επικεφαλής του Ομίλου Ενημέρωσης NOBILE να θεωρηθεί όχι απλώς ευνοημένος αλλά ούτε καν ισότιμος με τους συναδέλφους του, αφού κοινή διαπίστωση είναι πως αδικείται συστηματικά για τις ικανότητες που έχει. Για ακόμη μια φορά αποδεικνύεται πως είτε εντύπως είτε ηλεκτρονικά η φωνή του Αρη Νόμπελη ενοχλεί. Ακριβώς γιατί κάποιοι θα ήλπιζαν ότι τα μέσα επικοινωνίας που ο τελευταίος δημιουργεί θα λειτουργούσαν σαν λιβανιστήρια για τους εκάστοτε δήμαρχο και διοίκηση. Η αντικειμενικότητά μας δεν επιτρέπει σε ορισμένους να παίξουν το παιχνίδι του τιμητή των πάντων όπως έχουν συνηθίσει, αφού και το νέο blog profiltispolis.blogspot.com αναδεικνύει όλες τις απόψεις χωρίς καμιά διάθεση διάκρισης εις βάρος οποιασδήποτε δημοτικής παράταξης.
Προς επίρρωση των όσων αναφέρουμε, διαβάστε την παρακάτω επιστολή που μας έστειλε ο Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος και Ρεματιάς Πεντέλης Χαλανδρίου και, ασφαλώς, την απάντησή μας στον ανώνυμο συντάκτη:
Αγαπητέ κ. Νόμπελη,
Διαβάσαμε με προσοχή το άρθρο σας στο «Προφίλ» όπου αναπτύσσονται με τρόπο αριστοτεχνικό θέματα όπως ο τρόπος σκέψης της οικογένειάς σας, οι δραστηριότητες του πατέρα σας, η πικρία σας γιατί δεν εκλεχτήκατε αντιπρόεδρος του Αετοπουλείου και επειδή σας αφαίρεσαν το τηλεκοντρόλ του πάρκινγκ του δήμου. Και το κερασάκι στην τούρτα. Πώς τόλμησαν σύλλογοι της πόλης να ζητήσουν να συνεδριάζουν σε κάποια αίθουσα του δήμου. Εκφράσατε μάλιστα την άποψη-ως ύψιστη εκδήλωση ήθους-την έκφραση εκ μέρους του πατέρα σας της ευγνωμοσύνης του στον εκάστοτε δήμαρχο για την παραχώρηση του Κέντρου Νεότητας, λες και τα ακίνητα που νοικιάζονται ή αποκτώνται με τα χρήματά ΜΑΣ αποτελούν προσωπική περιουσία της δημοτικής αρχής (φυσικά δεν πιστεύουμε πως οι εκάστοτε δήμαρχοι υιοθετούν αυτή την άποψη).
Οι σύλλογοι, κ. Νόμπελη, εξυπηρετούν την κοινωνία και τους δημότες και η δημοτική αρχή είναι υποχρεωμένη να διευκολύνει τη λειτουργία τους. Τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού.
Το Δ.Σ.
Η απάντηση του Αρη Νόμπελη:
Προς το Δ.Σ. του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος και Ρεματιάς Πεντέλης-Χαλανδρίου:
Διάβασα το e-mail σας με ημερομηνία Τρίτη 13 Δεκεμβρίου και τίτλο «Ιστορίες για πάρκινγκ, συλλόγους και τρόπους σκέψης και συμπεριφοράς» με προσοχή, μάλλον περισσότερη από εκείνη με την οποία σεις διαβάσατε το άρθρο της σύνταξης του blog profiltispolis.blogspot.com στο οποίο αναφερθήκατε.
Δεν μπορώ να εξηγήσω την αιτία της προκατάληψης και του πάθους με τα οποία ο συντάκτης απαντά στο κείμενο της «Προφίλ», αναφερόμενος σε θέματα άσχετα με το σοβαρό έργο το οποίο ο σύλλογός σας υπηρετεί.
Ο «τρόπος σκέψης» της οικογένειάς μου-τι ακριβώς εννοείτε;- αν αναφέρεστε στη συμπεριφορά της, νεκρών και ζωντανών, έχει δικαιωθεί από την κοινωνία του Χαλανδρίου από το 1939, έτος εγκατάστασής της στο Χαλάνδρι.
Είναι αναληθές ότι δεν εξελέγην αντιπρόεδρος του Αετοπουλείου. Εξελέγην και μάλιστα παμψηφεί. Μάλλον πρέπει να γνωρίζετε ότι σε μια ψηφοφορία, στις δημοκρατίες, προσμετράται μόνο η βούληση των παρόντων.
Ισως αν διαβάζατε το άρθρο προσεκτικότερα, θα καταλαβαίνατε ότι παραπονέθηκα μόνο για τον τρόπο με τον οποίον μου ζήτησαν το τηλεκοντρόλ της πόρτας του πάρκινγκ: «Φέρε εδώ το τηλεκοντρόλ, είναι εντολή δημάρχου», για τέτοια ευγένεια μιλάμε…
Ουδέποτε ο πατέρας μου εξέφρασε ευγνωμοσύνη στον εκάστοτε δήμαρχο για τη διάθεση δημοτικού χώρου σε σύλλογο. Απλώς στοιχειώδης ευγένεια επιβάλλει τη διατύπωση ενός «ευχαριστώ» στη δημοτική αρχή και στους αρμόδιους υπαλλήλους για τη σχετική φροντίδα.
Εσείς, ως άνθρωποι ασχολούμενοι με τον πολιτισμό, θα ξέρατε ότι το «ευχαριστώ», το «παρακαλώ», και η «συγνώμη» είναι στοιχεία που συνηθίζονται στον πολιτισμένο κόσμο.
Ασφαλώς και τα ακίνητα που αποκτώνται ή ενοικιάζονται από τη δημοτική αρχή δεν αποτελούν περιουσία της. Εδώ συμφωνούμε. Ισως διαφωνούμε στο αν όλες οι λειτουργίες της κοινωνίας είναι υποχρέωση της δημοτικής αρχής ή γενικότερα του κράτους. Επίσης στο αν βλάπτει ή όχι και λίγη ευγένεια.
Τέλος, ποιο είναι το «πονηρό» από το οποίο πηγάζουν τα «υπόλοιπα» και ποια είναι αυτά;
Αρης Νόμπελης
Πιο κάτω παραθέτουμε και το επίμαχο κείμενο που δημοσιεύθηκε στο blog:
"Μαθαίνοντας σε κάποιο από τα τελευταία δημοτικά συμβούλια ότι δυο ακόμη σύλλογοι της πόλης μας ζήτησαν δωρεάν στέγη από τον Δήμο Χαλανδρίου, θυμήθηκα τους γονείς μου. Ο πατέρας μου, για όσους δεν το γνωρίζουν, είναι πρόεδρος του συλλόγου «Οι Φίλοι των Επτανήσων», ο οποίος ιδρύθηκε πριν από περίπου τρία χρόνια. Εδρα του συλλόγου ορίστηκε το… πατρικό μου σπίτι.
Οποτε οι «Φίλοι των Επτανήσων» έχουν εκδήλωση στο Κέντρο Νεότητας, ο πατέρας μου φροντίζει στην αρχή της οποιασδήποτε ομιλίας του να ευχαριστήσει τον εκάστοτε δήμαρχο και γενικότερα τη δημοτική αρχή, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο την ευγνωμοσύνη του. Αλλά δεν του πέρασε ποτέ από το μυαλό να επιδιώξει μόνιμη στέγη σε κάποια ακίνητο του δήμου μας. Για την ακρίβεια δεν θα διανοείτο ποτέ κάτι τέτοιο. Δεν κακίζω τους υπόλοιπους συλλόγους που ζήτησαν στέγη. Απλώς επισημαίνω έναν τρόπο σκέψης της οικογένειάς μου, τον οποίον, καλώς ή κακώς έχω… κληρονομήσει κι εγώ.
Μπορεί αυτή μου η συμπεριφορά να εκλαμβάνεται ως αδυναμία, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τη μη ψήφισή μου στη θέση του αντιπροέδρου του Αετοπουλείου από μέλος του συνδυασμού, προσληφθέντος στο δημόσιο χωρίς ΑΣΕΠ, και, φυσικά, χωρίς καμιά συνέπεια από τη διοίκηση.
Δυστυχώς, όπως ανέφερα και σε προηγούμενη ανάρτηση, δεν γίνεται να αλλάξω τώρα συνήθειες στα 42. Και ας μου παίρνουν από το χέρι με σκαιότατο τρόπο το τηλεκοντρόλ για το υπόγειο πάρκινγκ του δήμου που χρησιμοποιούσα μια φορά στις 15 μέρες αγενείς υπάλληλοι. (Οχι, δεν ήρθαν το βράδυ στο σπίτι μου με πολυβόλα και καμπαρντίνες να μου χτυπήσουν την πόρτα αλλά με τέτοιους ανθρώπους τίποτε μην αποκλείετε…).
Με συγχωρείτε, δεν θα ξαναπαρκάρω στο πάρκινγκ του δήμου, δεν θα ξαναπαρκάρω στο πάρκινγκ του δήμου, δεν θα ξαναπαρκάρω στο πάρκινγκ του δήμου, δεν θα ξαναπαρκάρω στο πάρκινγκ του δήμου (πηγαίνετε για κανέναν καφέ, έχετε χρόνο, πρέπει να το γράψω εκατό φορές). Πού είχαμε μείνει; Α, να μην ξαναπαρκάρω στο πάρκινγκ του δήμου…"
