Δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες...
Παρακολουθώ μαζί σας αποσβολωμένος τα γεγονότα και με μια έντονη πικρή γεύση στο στόμα μου, γιατί δεν του αξίζει, στα 62 του χρόνια, να τον αποκαλούν προδότη και να του πετάνε γιαούρτια και καφέδες, υπάνθρωποι φασιστοειδή, που πιθανά να μην ξέρουν ούτε ένα τραγούδι του και δεν τον έχουν ξαναδεί ποτέ από κοντά. Ό,τι κι αν είπε και δεν άρεσε, αυτός ή η γυναίκα του, δεν νοείται τέτοια λυσσασμένη επίθεση σε έναν άνθρωπο, που ούτε τα έκλεψε από κανέναν, ούτε αποφάσεις για τη ζωή και το μέλλον μας πήρε και τελικά δεν είναι παρά ένας τραγουδιστής, που κάνει πολύ καλά αυτό που ξέρει, τη μουσική!
Ενοχλεί όμως εδώ και 40 χρόνια γιατί λέει μονότονα τα ίδια πράγματα.
Ενοχλεί γιατί είναι παρών με λόγο και άποψη, γιατί αντί να κάτσει στα αυγά του και να τρέφει το μύθο του, επιστρέφει στον κόσμο που τόσα χρόνια τον αγάπησε και τον στήριξε για να του γυρίσει πίσω κάτι από όσα του έδωσε και ο πολύς κόσμος πάλι είναι εκεί και τον ακολουθεί. Θα μπορούσε να πάρει αγκαζέ το Μιχαλάκη το Χατζηγιάννη, όπως το είχε πρωτοσχεδιάσει, να τραγουδάνε κάθε Παρασκευή και Σάββατο σε ένα χώρο με 50-60 ευρώ είσοδο και να είναι όλοι χαρούμενοι και γελαστοί. Να μη δίνει συνεντεύξεις σε πολιτικές εκπομπές και να αναγκάζεται να απαντάει σε δύσκολες ερωτήσεις για μνημόνια και φτώχεια, να πηγαίνει στη Γερμανού ή στα πρωινάδικα, να μιλάει για τα παλιά, τα τραγούδια του Κουγιουμτζή και του Λοίζου ή ακόμα και για τη σημασία που έχει παίξει ο έρωτας στη ζωή του ή και γιατί όχι, να φύγει για 1-2 χρόνια, να πάει να ψαρεύει στη Σύρο, να το παίζει αηδιασμένος με όλους και με όλα και να διαρρέει κάθε τόσο την είδηση της μεγάλης επιστροφής... Τότε θα ήταν όλοι ήσυχοι ότι δεν τον έχουν μέσα στα πόδια τους.
Αντί γι αυτά, επιμένει να κάνει ό,τι του υπαγορεύουν η συνείδηση του, τα πρότυπα του και ο κόσμος που τον έφτασε εκεί ψηλά: να στέκεται όρθιος απέναντι στην καφρίλα και να απαντά με τη μουσική, πείθοντας φίλους και πολλούς εχθρούς, πως, αν μη τι άλλο, μέσα από τα παντελόνια του κουβαλάει πολλά κιλά όρχεις για να τον τρομάξουν 30 κατευθυνόμενα τσογλανάκια του διαδικτύου. Αλήθεια περιμένω με ενδιαφέρον τις αντιδράσεις των συναδέλφων του, μουσικών και τραγουδιστών, από τους συνομιλήκους του ως τους νεώτερους, όλων αυτών που από το 1975 και μετά, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, έφαγαν ψωμί στην πλάτη του. Κανονικά θα έπρεπε στις επόμενες συναυλίες να είναι όλοι εκεί, δίπλα του και μπροστά του, ανθρώπινη ασπίδα στη βία και την προβοκάτσια. Όμως αυτά είναι μάλλον για άλλες κοινωνίες και άλλες εποχές...
του Νίκου Γκαρόζη
του Νίκου Γκαρόζη
