Αγαπητέ Νίκο (το «κύριε» απαγορεύεται για τους αποθανόντες),
Θα με συγχωρήσεις ευελπιστώ που οι πιεστικές συνθήκες μιας βιαστικής καθημερινότητας δεν μου επέτρεψαν να σου στείλω αυτό το γράμμα νωρίτερα.
Αν μη τι άλλο, οι δέκα μέρες που μεσολάβησαν από τον αδόκητο χαμό σου μου έδωσαν την ευκαιρία να συλλογιστώ με ηρεμία και νηφαλιότητα όλες εκείνες τις στιγμές που συναντήθηκαν οι ματιές μας στο Χαλάνδρι, την αγαπημένη μας πόλη. Και δεν ήταν και λίγες. Στο διαδίκτυο μπορεί ο καθένας να βρει μια πλειάδα στοιχείων για τις αξιόλογες σπουδές σου και την πλούσια επαγγελματική σου σταδιοδρομία.
Εγώ προτιμώ σε μια σύντομη αναδρομή μου να θυμηθώ λίγα γεγονότα και κάποιες καταστάσεις που τις συνέδεσα άρρηκτα με το πρόσωπό σου και μου δημιούργησαν έναν ξεχωριστό σεβασμό και μια μοναδική εκτίμηση που η θύμησή σου δεν θα κατορθώσει να σβήσει ποτέ!
Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 αδημονούσα μπροστά στην ασπρόμαυρη κρατική-εννοείται-τηλεόραση να ξεκινήσει ο κοσμαγάπητος «Ρωμανός Διογένης». Ηταν τόσο πετυχημένη η μεταφορά του στη μικρή οθόνη αλλά, κυρίως, τόσο πειστικό το παίξιμό σου σ’ έναν τέτοιο ιδιαίτερα απαιτητικό ρόλο, που μου έμοιαζε αδιανόητο να χάσω έστω και ένα επεισόδιο. Μπορεί να μην θυμάμαι το όνομα του σίριαλ (αρχές Αλτσχάιμερ…), όμως αδυνατώ να ξεχάσω τη μορφή σου με τα γκρίζα γένια, τη στολή και την μπέρτα. Κι όταν το σενάριο επέβαλε την τύφλωσή σου (!!!), ένιωσα λες και περνούσε το βασανιστήριο συγγενικό ή φιλικό μου πρόσωπο. Δεν υπερβάλλω αν σου δηλώσω πως ακόμη διατηρώ στο μυαλό μου εκείνη τη φρικιαστική στιγμή αλλά και τη μετέπειτα παρουσία σου στον ρόλο του αόμματου.
Αργότερα, μεγαλώνοντας, σε είδα τυχαία σε έναν δρόμο του Χαλανδρίου και ένα σκίρτημα έκανε την καρδιά μου να φτερουγίσει. Κάποιος γνωστός μου με ενημέρωσε πως είμαστε συμπολίτες. Εκείνες τις αγνές εποχές της αξέχαστης δεκαετίας του ’80 κάθε πρόσωπο από τον χώρο της πολιτικής, της δημοσιογραφίας και του καλλιτεχνικού χώρου μάς προκαλούσε δέος όταν αντιλαμβανόμασταν από τόσο κοντά την παρουσία του. Και φροντίζαμε να του εκφράσουμε τον θαυμασμό μας, να του πούμε ένα κομπλιμέντο, να του ζητήσουμε διστακτικά ένα αυτόγραφο. Ούτε κατά διάνοια να αποδοκιμάσουμε… (αλλά είπαμε: άλλες εποχές).
Περνώντας τα χρόνια σε έβλεπα ολοένα και πιο συχνά. Κάποτε ενημερώθηκα πως σου συνέβη ό,τι χειρότερο μπορεί να πάθει άνθρωπος: να χάσει το παιδί του. Οι φήμες που ποτέ δεν διασταύρωσα μιλούσαν για τροχαίο με μηχανή, ενώ διάφορες διαδόσεις ανέφεραν πως δίπλα στον τάφο στο κοιμητήριο της πόλης μας υπήρχε η εν λόγω μηχανή ή κάποιο εξάρτημά της. Από τότε η εμφάνισή σου δεν άλλαξε στο ελάχιστο: Σκυθρωπός, με το κεφάλι κατεβασμένο, περνούσες από την πλατεία Χαλανδρίου μαυροφορεμένος, συνήθως με πρόχειρα ρούχα και πάντοτε ατημέλητος. Καμιά φορά μπορεί ένας γνωστός σου να σου αποσπούσε ένα πικρό χαμόγελο, πριν βυθιστείς και πάλι στη σκέψη του αδικοχαμένου σου παιδιού.
Οταν απολύθηκα από το Πολεμικό Ναυτικό τον Δεκαπενταύγουστο του 1994, πληροφορήθηκα για μια καινούργια ανεξάρτητη δημοτική κίνηση που οργάνωναν ο Ηλίας Ντάβαρης και ο παλιός δημοτικός σύμβουλος Βασίλης Πούλος, πατέρας της σημερινής προέδρου του Αετοπουλείου.
Η πρόταση για συμμετοχή στον συνδυασμό έγινε αρχικά στον πατέρα μου, ο οποίος, έπειτα από οικογενειακό συμβούλιο, δεν την έκανε αποδεκτή και αποφασίσαμε στα 25 μου χρόνια να διεκδικήσω για πρώτη φορά την ψήφο των συμπολιτών μου. Δεν φαντάζεσαι πώς ένιωσα όταν διαπίστωσα-γνωρίζοντας την πολιτική σου τοποθέτηση-ότι ήσουν ανθυποψήφιός μου!!!
Με το πένθος για τον γιο σου αβάσταχτο, ήταν ολοφάνερη η τυπική συμμετοχή σου στο ψηφοδέλτιο. Πού να βρεθεί το ενδιαφέρον για προεκλογικό αγώνα, φυλλάδια και ομιλίες. Μόνο ο επικεφαλής Ηλίας Ντάβαρης επιδίωξε να σε πείσει στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση στην πλατεία να βγεις και να πεις «Ολοι ξέρετε πού ανήκω, αλλά “Οι άλλοι για το κόμμα τους, εμείς για το Χαλάνδρι”!!!», το οποίο υπήρξε και το βασικό σλόγκαν του συνδυασμού.
Και ήταν τέτοια η αγάπη για το πρόσωπό σου, που δίχως την παραμικρή προσπάθεια, μακριά από τον πολιτικό σου χώρο και με τη σκέψη στον άτυχο Μάριο ήρθες 4ος!
Επιθυμούσα, αποχαιρετώντας σε, να σου γράψω όλα αυτά που λόγω φυσικής συστολής δεν κατόρθωσα ποτέ να σου πω. Ελπίζω εκεί ψηλά να συναντηθείς ξανά με το καμάρι σου που τόσο πολύ σου έλειψε στη Γη.
Εμείς σου υποσχόμαστε να αφήσουμε το Χαλάνδρι καλύτερο απ’ ό,τι το βρήκαμε. Το χρωστάμε σε προσωπικότητες όπως εσύ. Το οφείλουμε στον «Ρωμανό Διογένη» των παιδικών μας χρόνων…
Αρης Νόμπελης
