Σήμερα δημοσιεύουμε ένα ποίημα του Τιμολέοντος Θεοχάρη, συμπολίτη μας και εκλεγμένου στο παρελθόν- με την παράταξη του αείμνηστου Νίκου Πέρκιζα- δημοτικού συμβούλου, η σύντομη θητεία του οποίου απέσπασε κολακευτικές εντυπώσεις σε όσους παρακολούθησαν τη δραστηριότητά του. Το ποίημα του κ. Θεοχάρη αναφέρεται στο αγαπημένο μας Χαλάνδρι και τις πανέμορφες τοποθεσίες του.
«Ερωτευμένος με την πόλη»
Κρεμιέμαι κι ανασαίνω τις πιο παράξενες τις ώρες σου
την υγρή ανάσα
το θρόισμα των κήπων
τον απόηχο της σιγής
δειλινά, ακολουθούσα στους τοίχους τα εικοσιδύο καράτια
του ήλιου
αφήνοντας πίσω τη σκιά μου
απλωμένα σαν τη μάσκα του Αγαμέμνωνα
στα πρόσωπα και στους μηρούς περαστικών παρθένων
αυγές, διαπερνούσα το κρύσταλλο
ν’ αφουγκραστώ τα μνήματα
στην Πεντέλη, στην πλαγιά
και στα ριζά της
περπάτησα στους δρόμους σου κερδίζοντας το ανάστημά μου
χιλιόμετρα
ερωτήσεων αναπάντητων
χιλιόμετρα
ενός φιλμ φαντασίας
αγωνίας και αμέλειας
τριγυρνώ ακόμη μόνος
τις νύχτες ξαναγυρνώ καρέ-καρέ στα στιγμιότυπα
του φίλου, του προγόνου, του συμμαθητή, του γιου
κ’ εσύ πάντα γύρω μου, η ρεματιά, η κρήνη
το παράπονο του Ταλαρίνα
οι σκιές των χαμένων και η ηχώ των βημάτων τους
κ’ εγώ φεύγω μακριά
σε μπουρίνια και σε μπουνάτσες
στις ακτές της λησμονιάς
και χάνομαι
μα κλείνω τα μάτια και πάλι σε βλέπω
και τότε νιώθω πως μου φεύγεις
και χάνομαι για καλά.
Ομως, θα ξαναρθώ ξεψυχώντας μ’ ένα κελάηδημα.
Θα πετάξω
να βυθιστώ στα ηλεκτρικά σου ρυάκια
στις πολυθρόνες της πλατείας
ογδοντάχρονος έφηβος
στο πλούσιο στρώμα
από πευκοβελόνες στη σκιά του «Καρέλλειου»
που χάσκει κακορίζικο
και σπαταλημένο σαν το κορμί σου
που όλοι πόθησαν
πολλοί γεύθηκαν
μα λίγοι
αγάπησαν
θα ξαναψηλαφήσω
τα αρχαία κομμάτια στους τοίχους του Αη-Γιώργη
(αρχαία νερά στις μυστικές μας κοίτες»
έστω κι αν οι χιλιάδες επιβάτες με κοιτούν
με απορία
θα κραυγάσω το όνομά σου
για να πάρεις κ’ εσύ
επιτέλους ζωή
απ’ τη ζωή μου
φλόγα μου-μάνα μου
χαρά και ελπίδα, μοναξιά και έξοδός μου
η κρήνη
η ρεματιά
οι σκιές των χαμένων και η ηχώ των βημάτων μας.
