Με αφορμή την τοποθέτηση εισαγγελέα, της κυρίας Κων/νας Αγγελοπούλου, για την προστασία των ζώων και των αδέσποτων από κακοποίηση, βασανισμό και δηλητηρίαση ή και άλλων παραβάσεων της σχετικής νομοθεσίας, αναδημοσιεύουμε από την εφημερίδα "Προφίλ της πόλης" κείμενο από τη στήλη "Ο Ζανό γράφει...", το οποίο αναφέρεται στην άθλια συμπεριφορά συμπολίτη μας, για να ξαναθυμηθούμε πως, δυστυχώς, ζουν ανάμεσά μας και τέτοια υποκείμενα:
Ο Ζανό γράφει...
Αγαπημένε μου παππού,
Επειδή ο διανομέας τ’ ουρανού κάνει πολύ καλή δουλειά, νομίζω πως ήδη διαβάζεις το γράμμα μου εκεί πάνω, καθισμένος στην αναπαυτική σου πολυθρόνα (δεν μπορεί, όσο να ’ναι θα έχεις τις ανέσεις σου). Ναι, ξέρω, στο προηγούμενο φύλλο σε ξέχασα, αλλά μην ανησυχείς, δεν θα το ξανακάνω!
Εσύ, τα ζώα τα αγαπούσες, παππού. Και είχες στο σπίτι σου-εκτός από γάτες και σκύλους- και φασιανούς και πέρδικες και ορτύκια και περιστέρια-μέχρι και χρυσόψαρα! Ζωολογικός κήπος ήταν η οικία σου, παππού. Τα τάιζες, τα φρόντιζες σαν παιδιά σου. Κι ας σου κόστιζαν μια περιουσία! Γι’ αυτό δεν ήθελα να σου γράψω για την Τζίνα, το γατάκι που υιοθέτησε η εφημερίδα. Που η καλή του μοίρα το γλίτωσε από βέβαιο θάνατο. Που το απελπισμένο του νιαούρισμα ακούστηκε μέχρι τα γραφεία μας. Που για πέντε λεπτά, μόλις, θα είχε συνθλιφτεί στην πρέσα του σκουπιδιάρικου. Εγκαταλειμμένο από κάποιο κτήνος συνδημότη μας. Γιατί, δυστυχώς, συνδημότης μας το πέταξε στον κάδο με τα σκουπίδια. Γιατί γείτονάς μας το καταδίκασε σε μαρτυρικό θάνατο. Ενώ μπορούσε απλώς να το παρατήσει, σ’ ένα παρτέρι, σε κάποιο πεζοδρόμιο. Και μόλις το ξεφορτώθηκε είναι σίγουρο ότι θα πήγε σπίτι του, με ήσυχη τη συνείδησή του. Οχι, δεν τον ξέρω. Κι αυτό είναι το χειρότερο. Γιατί μπορεί να του λέω καλημέρα κάθε πρωί. Γιατί μπορεί να διαβάζει και την εφημερίδα. Γιατί ψηφίζει και η ψήφος του βγάζει κυβέρνηση και δήμαρχο στο Χαλάνδρι. Γιατί μπορεί να είναι ακόμα και υποψήφιος στις εκλογές ή να δουλεύει στον Δήμο. Γιατί μπορεί να τον θεωρούμε ευυπόληπτο συμπολίτη μας. Γιατί μπορεί να διαμαρτύρεται για την «αναισθησία» της δημοτικής αρχής (!). Γιατί, δυστυχώς, ζει και κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Αναπνέει τον ίδιο αέρα με μας, ψωνίζει από τα ίδια μαγαζιά και κάνει παρέα με τους φίλους μας, μπορεί να τον βάζουμε και στο σπίτι μας, έχει τα ίδια δικαιώματα με μας, τον λέμε ο «συνάνθρωπός μας».
Δεν ήξερα, που λες, παππού, αν θα χαρείς για την Τζίνα και την καλή της τύχη ή θα εξοργιστείς με τον υπάνθρωπο συμπολίτη μας. Αλλά μάλλον τώρα που τα’ μαθες θα ψάξεις να τον ανακαλύψεις. Είμαι σίγουρος ότι θα τον βρεις. Και θα στοιχειώσεις τα όνειρά του. Κάντο για τη Τζίνα και τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε στον πάτο του τενεκέ. Κάντο για όλες τις Τζίνες του Χαλανδρίου. Κάντο για όλους μας. Γίνε ο καθημερινός του εφιάλτης μέχρι να μας αδειάσει τη γωνιά. Για να ξεβρωμίσει επιτέλους η πόλη μας...
Σίγουρος ότι (δεν) θα μου απαντήσεις,
Ο (εξοργισμένος) εγγονός σου,
Ζανό
