Στον φίλο μου Γιώργο...
Στον καθρέφτη σου δεν αντικρίζεις το «εγώ»
μόνο πρόσωπα που σου γελάν’ με ευγνωμοσύνη
που εισπράξανε από εσένα καλοσύνη
και δικαίως σε φωνάζουν «στρατηγό».
Γιώργος στ’ όνομα και στην ψυχή γαλήνη
δεν σ’ άλλαξε ολόκληρος στρατός,
έγινες δεύτερος για μένα εαυτός
κι ένας στρατιωτικός που φέρνει μοναχά ειρήνη.
Και όταν βρέθηκα στο τέρμα, στον πυθμένα,
καλοκάγαθος μου έτεινες το χέρι
νόμιζα πως βαστούσες περιστέρι
και λησμόνησα τα χρόνια τα χαμένα.
Σαν έπεσα στο χώμα, διαταγή
άκουσα τη φωνή σου να προστάζει
ένιωσα πως στην καρδιά μου μέσα τάζει
και πως θα φέρεις πολυπόθητη αλλαγή.
Με το όπλο παραπόδα πήρα θέση
και στον τοίχο τα όνειρά μου είχα στήσει
κάθε ελπίδα μου με είχε πια αφήσει
μα με σταμάτησες με πείσμα μες στη μέση.
Χρωστάω σε σένανε το μάθημα ζωής που πήρα
κι αν με προσβάλλει πια κανείς δεν θα θιγώ
με το μυαλό μου προχωράω για οδηγό,
κι όσα με δίδαξες με τη χρυσή σου πείρα!
Αρης Νόμπελης
