Ελκυστικές γυναίκες (φάτε μάτια, ψάρια…) για… οπτική απόλαυση δεν συγκεντρώνει πολλές.
Σπανίως εμφανίζονται γνωστοί, ακόμα λιγότερο φίλοι.
Η μουσική δεν σε καθηλώνει.
Κοντά στο κέντρο του Χαλανδρίου δεν βρίσκεται (ευλογία…).
…Ψηφοφόρους δεν συναντάς-όχι τουλάχιστον όσους θα ήλπιζες.
Το προσωπικό είναι ευγενέστατο αλλά αυτό πλέον δεν αποτελεί όπως παλιά εξαίρεση.
Η ιδιοκτήτρια συμπαθέστατη και πανέξυπνη, με ελάχιστο όμως χρόνο για να τον περάσει συζητώντας μαζί σου.
Αλλά το ART NOUVEAU είναι το (σχετικά καινούργιο) στέκι μου.
Στην οδό Πέλλης. Μακριά και από το σπίτι που μένω και από το πατρικό μου-αμφότερα στο Κάτω Χαλάνδρι. Διακοσμημένο με μεράκι και γούστο. Ομως, δεν το επιλέγω για τον καθημερινό καφέ μου για το πρωτότυπο design και τις καινοτομίες στη διακόσμησή του.
Εκεί θα με βρεις, αναγνώστη, τις καθημερινές και τα Σαββατοκύριακα, γιατί το ART NOUVEAU είναι το… ησυχαστήριό μου. Θα βρεθώ στην καθιερωμένη ζεστή γωνιά του τον χειμώνα και στη δροσερή αυλή του το καλοκαίρι. Θα παρκάρω με ευκολία στη συντριπτική πλειονότητα των ημερών. Υστερικές κραυγές μικρών παιδιών που θα… λυσσομανάνε δεν θα συναντήσεις εδώ. Ούτε νευρωτικές μανάδες να τρέχουν πίσω τους ουρλιάζοντας μέσα στα αυτιά σου. Οι μόνοι άνθρωποι που θα συναντήσεις θα είναι χαρμόσυνες παρέες δίχως φωνασκίες, ερωτευμένα σχεδόν βουβά ζευγάρια, μοναχικές και μοναχικούς προσηλωμένους στο λαπ-τοπ και στο βιβλίο τους, μέχρι και καθηγητές που διορθώνουν με προσοχή απροσδιόριστα γραπτά άγνωστων μαθητών. Εδώ ο καφές καθίσταται από τις επικρατούσες συνθήκες μια μυσταγωγία. Οι χαμηλόφωνες συζητήσεις δεν προκαλούν πονοκέφαλο. Οι θαμώνες μοιάζουν συνεννοημένοι σαν να έχουν υπογράψει σύμφωνο μη ενόχλησης των υπολοίπων. Συμπληρώθηκε χρόνος που ανακάλυψα αυτή την όαση. Και έριξα μαύρη πέτρα στους θορυβώδεις πεζόδρομους που συχνάζουν τα… παιδιά μου. Που πουλάνε μούρη ξιπασμένες κοπέλες και εγωπαθή αρσενικά. Που κυνηγούν το θήραμά τους ξελιγωμένοι μπάκουροι και δύσμορφα κορίτσια. Που η υποτιθέμενη «ξεσηκωτική» μουσική σού τρυπάει τα αυτιά. Οπως δεν πείθομαι πια να επισκεφθώ την πολύβουη πλατεία. Εκατό ώρες να βρω να παρκάρω. Γύρω- γύρω όλοι μαζί με εκατοντάδες άλλους για την πολυπόθητη θέση. Επαναστατημένους εφήβους να… περνάνε με το σκέιτ μπορντ πάνω από το κεφάλι μου. Με παρέες ανάμικτες στα στέκια απέναντι από την εκκλησία: αυτό το ετερόκλητο μείγμα από ποδοσφαιρόφιλους και πολιτικούς παραγοντίσκους με τους ανούσιους καυγάδες, με διπλανούς βροντόφωνους νεαρούς που χασκογελάνε με τις φίλες τους και κακομαθημένα παιδιά που κυνηγάνε νευρόσπαστες μανάδες ανάμεσα στα τραπέζια για να ταϊσουν ή να μαλώσουν συνήθως τον άτακτο Γιωργάκη, τον Κωστάκη, την Ελενίτσα και τη Μαιρούλα, την ώρα που οι σύζυγοί τους φιλονικούν για το μνημόνιο, τον Σόιμπλε, τον Καμμένο, την Κατσέλη κ.ά.
Απολαμβάνω τον ντεκαφεϊνέ φρέντο μου (δεν περνάει το στομάχι επειδή ανακάλυψα ένα όμορφο στέκι), θυμάμαι όλες αυτές τις σκηνές και βυθίζομαι στην απόλυτη ηρεμία μου, σκεπτόμενος το μέλλον μου και τα μαζεμένα προβλήματά μου, σίγουρος πια ότι θα βρω τη λύση.
Γιατί αυτός ο τόπος έμπνευσης, το ART NOUVEAU, ξαναφέρνει και το πιο δυσεπίλυτο πρόβλημα στις ανθρώπινες διαστάσεις του. Κι εκεί μπορείς να το αντιμετωπίσεις στο πραγματικό του μέγεθος.
Κυρία Κάτια, σας ευχαριστούμε για τις μοναδικές στιγμές χαλάρωσης και απόλαυσης. Ισως αυτό το blog να σας χρωστάει πιο πολλά απ’ όσα νομίζετε…
Αρης Νόμπελης
