Χαίρομαι που είμαι ΧαλανδραίοςΟταν ενημερώνομαι από την ιστοσελίδα του δήμου μας ότι ξεκινούν επιτέλους οι εργασίες τοποθέτησης σημάτων και χάραξης διαγραμμίσεων για την εφαρμογή του συστήματος ελεγχόμενης στάθμευσης (γιατί πολλοί, δικαιολογημένα, φοβούνταν ότι, λόγω εκλογών, όλα αυτά θα παραπεμφθούν στις ελληνικές καλένδες.
Μαθαίνοντας ότι ήδη έχει αρχίσει η δημόσια διαβούλευση για μείζονα ζητήματα που απασχολούν την πόλη μας, όπως το σχέδιο κανονιστικής απόφασης για τις άδειες χρήσης μουσικής και μουσικών οργάνων, την παράταση του ωραρίου που προβλέπουν καθώς και την κατάληψη των κοινοχρήστων χώρων. Γιατί και οι κάτοικοι έχουν δικαίωμα στον… ύπνο και τη χαλάρωση και οι επιχειρηματίες επιβάλλεται να ζήσουν και να συνεχίσουν να απασχολούν προσωπικό.
Ακούγοντας ότι τα φετινά «Ευριπίδεια» ξεπέρασαν κάθε πρόβλεψη σε επιτυχία, αφού συμμετείχαν περίπου 800 παιδιά από το Χαλάνδρι και όμορους δήμους. Και φυσικά λόγω της (συνηθισμένης πλέον) παρουσίας υψηλών καλεσμένων, ολυμπιονικών και πρωταθλητών του στίβου, Ελλήνων και ξένων!
Οταν παρακολουθώ την καινούργια εμπνευσμένη θεατρική δουλειά του καταξιωμένου σκηνοθέτη Τάσου Ράμση, παρατηρώντας με ενδιαφέρον ότι ο πρωταγωνιστής, ταλαντούχος (ερασιτέχνης) ηθοποιός Σπύρος Παπαλέξης είναι εξίσου καλός σε όποιον ρόλο του ανατεθεί. Και όλα αυτά από ανθρώπους που δεν πληρώνονται, με ελάχιστα μέσα στη διάθεσή τους.
Οταν μαθαίνω για τις προγραμματισμένες εκδηλώσεις της Φιλαρμονικής για ένα ακόμα καλοκαίρι: Ροσσίνι, Θεοδωράκης, Χατζηδάκις-Τσιτσάνης, Ξαρχάκος. Κορυφαίες επιλογές από τον μαέστρο Γιώργο Καλαϊτζή και τους συνεργάτες του, χωρίς αντίτιμο, σε ένα κοινό που μάλλον δεν θα πάει διακοπές και διψάει για ποιοτικά προγράμματα!
Ανακαλύπτοντας την αξιέπαινη πρωτοβουλία της ΜΚΟ της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών να διοργανώσει στην πόλη μας εξαιρετικά ενδιαφέροντα σεμινάρια για το σοβαρό πρόβλημα της άνοιας και άλλων συναφών παθήσεων. Το Χαλάνδρι και οι κοινωφελούς σκοπού σύλλογοί του διατηρούν αξιοθαύμαστη παράδοση στη διοργάνωση τέτοιων εκδηλώσεων.
Οταν πληροφορούμαι ότι οι κατά καιρούς απόφοιτοι-ιδιαίτερα μιας κάποιος ηλικίας…- των γυμνασίων της πόλης μας φροντίζουν να συναντηθούν και πάλι και να θυμηθούν τα παλιά. Από μας μόνο μια ευχή: Στα προσκλητήριά τους να μην απουσιάζει κανείς για λόγους που έχουν να κάνουν με την υγεία…
Τσατίζομαι που είμαι Χαλανδραίος
Παρατηρώντας στην πρόσφατη θεατρική παράσταση του δημιουργικού σκηνοθέτη Τάσου Ράμση τους συντελεστές της να προσπαθούν να ετοιμάσουν ικανοποιητικά σκηνικά, σ’ έναν χώρο που, κατά γενική ομολογία, δεν αρμόζει στους Χαλανδραίους. Φταίω εγώ που ζηλεύω άλλους δήμους όχι και τόσο… μακρινούς;
Οταν στρίβω αμέριμνος από τη Σαρανταπόρου στη Χαραυγής και πέφτω (εξίσου αμέριμνος…) στη λακκούβα-τάφρο που… καραδοκεί εκεί για καιρό, περιμένοντας τα επόμενα θύματά της!
Οταν βλέπω στο Facebook την ομάδα που έχουν δημιουργήσει παλιότεροι-ως επί το πλείστον-συμβασιούχοι υπάλληλοι του Δήμου Χαλανδρίου. Και θυμάμαι τα δικαστήρια που τρέχουν προκειμένου να δικαιωθούν αλλά και τη σημαντική εργασία που αγόγγυστα αναλάμβαναν όσο ήταν διορισμένοι (και όσοι είναι ακόμα…).
Ακούγοντας για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι υπεύθυνοι του προγράμματος καλοκαιρινής δημιουργικής απασχόλησης στα σχολεία εξαιτίας της προκήρυξης των εκλογών, αφού δεν μπορούν να γίνουν οι δίμηνες-έστω-προσλήψεις των παιδαγωγών που θα αναλάβουν τη φύλαξη και ψυχαγωγία των παιδιών. Οταν πρόκειται για εφαρμογή κοινωνικής πολιτικής έχουμε μια ιδιαίτερη ευαισθησία…
Οταν παρατηρώ τα αμάζευτα κλαριά και άλλα μη οικιακά απορρίμματα να παραμένουν για μήνες εγκαταλειμμένα. Ξέρουμε ότι ο δήμος προσπαθεί χωρίς χρήματα, προσωπικό και εξοπλισμό αλλά και οι κάτοικοι διαμαρτύρονται…
Διαπιστώνοντας ότι μηχανές, συνήθως μεγάλου κυβισμού, καταλαμβάνουν ολόκληρη θέση στάθμευσης αυτοκινήτου, ακόμα και στο εμπορικό και ιστορικό κέντρο της πόλης. Ε, αφού διαθέτουμε τόσες, να μην χάσουμε και μερικές;
Οταν παρακολουθώ να έχουν στηθεί παντού στην πόλη μας εστίες φιλονικίας με ομηρικούς καυγάδες μεταξύ κατοίκων και ιδιοκτητών καταστημάτων νυχτερινής διασκέδασης με αντικείμενο-τι άλλο;- την έντονη ενόχληση των πρώτων. Και το χειρότερο: Ποτέ δεν ξέρεις αν υπάρχει πραγματικό πρόβλημα ή έπεσες στην περίπτωση ιδιότροπου γείτονα (συνήθως όμως το αντιλαμβάνεσαι από τα επιχειρήματα του καθενός…).
