Αν όμως το παράδειγμα του Αντίχριστου είναι πράγματι ακραίο και φαίνεται ιλαρό στη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού, το μείζον ζήτημα που έχει προκύψει με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις που αναγκάζουν κάθε αγράμματο να βγάλει τη χολή του μέσα από βιτριολικά σχόλια για τους συναδέλφους μου πολιτικούς αναλυτές, αγγίζει δυστυχώς σημαντική μερίδα του κόσμου, συνήθως εκείνους που πιστεύουν στις αναπόδεικτες (φυσικά) θεωρίες συνωμοσίας. Επειδή έτυχε οι περισσότερες δημοσκοπήσεις να δίνουν ένα ελαφρύ προβάδισμα στη ΝΔ, αυτομάτως όλες αξιολογήθηκαν ως αναξιόπιστες. Ατελείωτα τα νήματα σχολίων σε κάθε είδηση που αναφέρεται σε δημοσκόπηση. Κι αρχίζουν πάλι να βγαίνουν από την ντουλάπα οι συνήθεις φταίχτες, οι τόσο ένοχοι για ό,τι συμβαίνει στον ελληνικό λαό: Πίσω λοιπόν από κάθε γκάλοπ κρύβονται οι Αμερικάνοι (αυτοί αντικαταστάθηκαν εν πολλοίς από τους κακούς Ευρωπαίους), οι μασόνοι (κλασικά), οι εβραίοι (αυτοί τώτα πού κολλάνε;), οι τραπεζίτες, οι μεγαλοεκδότες και (οπωσδήποτε) η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ. Για τους ιδιοκτήτες ΜΜΕ ίσως να υπάρχει μια δόση αλήθειας. Υπάρχει μια πιθανότητα, ανεξερεύνητη ακόμη, να κάνουν "δημόσιες σχέσεις" με κομματικούς φορείς και να φτιασιδώνουν τα αποτελέσματα για να αφήνουν ικανοποιημένους όλους. Ιδιαίτερα αναφέρομαι σε κανάλια που υποστήριξαν στο παρελθόν τα κόμματα που υπέγραψαν τα Μνημόνια και τώρα επιχειρούν να κρατήσουν λεπτές ισορροπίες. Αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να βλέπετε πάντοτε το κίνητρο στην κάθε ενέργεια: Παρατηρώντας ένας συνειδητοποιημένος ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ τη ΝΔ να προηγείται με ελάχιστο προβάδισμα, δεν θα τρέξει να κινητοποιήσει όλες του τις δυνάμεις, θεωρώντας, δικαιολογημένα, ότι μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση; Αντιθέτως, αν εμφανιζόταν το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα να έχει αποκτήσει τεράστια διαφορά, όπως πιστεύουν ορισμένοι ότι συμβαίνει στην πραγματικότητα, δεν θα "αποκοίμιζε" τους δυνητικούς ψηφοφόρους του; Αυτή η αινιγματική εικόνα νομίζω πως βοηθάει περισσότερο τον ΣΥΡΙΖΑ. Βεβαίως η ανάγνωση είναι σε κάθε περίπτωση διπλή: Αν υποθέσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πράγματι ξεφύγει δημοσκοπικά, τότε ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα αποκαρδίωνε εντελώς τους "γαλάζιους" ψηφοφόρους, οι οποίοι δεν θα έβρισκαν-μέσα στην απογοήτευση- λόγο να κινητοποιθούν περισσότερο.
Αλλά για να επαληθευτούν τα παραπάνω χρειάζονται ισχυρές αποδείξεις και για να απαξιώσω διαπρεπείς συναδέλφους εκλογικούς αναλυτές δεν αρκεί να γράψει κάποιος εμπαθής ένα σχόλιο. Και αυτή τη στιγμή δεν διαθέτω κανένα επιστημονικό στοιχείο για να βασίσω την ακραία θεωρία των παραποιημένων δημοσκοπήσεων. Μην λησμονείτε επίσης ότι ο καθηγητής μου στο πανεπιστήμιο Ηλίας Νικολακόπουλος, ένας αυστηρός αλλά καταρτισμένος επιστήμονας, δεν θα ρίσκαρε μια πολυετή καριέρα για τον όποιον Σαμαρά, Τσίπρα ή Βενιζέλο. Θα μου επιτρέψετε, επομένως, να θεωρώ πως οι δημοσκοπήσεις έχουν βάση και λογική. Φυσικά αυτές οι αμελητέες διαφορές της μιάμισης μονάδας δεν προδικάζουν τίποτε με 10% αναποφάσιστους. Και αν ζητάτε την επιστημονική μου γνώμη υπάρχει ένα ποιοτικό στοιχείο που ευνοεί τη Νέα Δημοκρατία: Η παράσταση νίκης που δεν έχει διαψευστεί ποτέ, τουλάχιστον στη χώρα μας: Πάντοτε κέρδιζε αυτός που πίστευαν οι πιο πολλοί πως θα νικήσει. Ακόμα και στην οριακή αναμέτρηση του 2000, που ο νικητής κρίθηκε για λιγότερες από 70.000 ψήφους, οι πιο πολλοί νόμιζαν πως θα έρθει πρώτο το ΠΑΣΟΚ όπως και τελικά συνέβη. Η παράσταση νίκης αποδείχθηκε προφητική και το 1993, και το 1996, και το 2004, και το 2007, και το 2009, και τον Μάιο που μας πέρασε (ανεξαρτήτως αποτελέσματος οι περισσότεροι έβλεπαν πρώτη τη ΝΔ).
Για όσους ακόμα είναι δύσπιστοι και επιμένουν να θεωρούν πραγματικό αυτό που θα επιθυμούσαν να συμβεί θα τους αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το 1993 ο Σαμαράς έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη και με την "Πολιτική Ανοιξη" έλαβε περίπου το 5% των ψήφων, εξασφαλίζοντας άνετη είσοδο στη Βουλή. Αλλά το 1996 Μητσοτάκης δεν υπήρχε και ο Μιλτιάδης Εβερτ, επιμένοντας στην καταδίκη της ιδεολογίας του νεοφιλελευθερισμού (αποκαλούσε νεοφιλελεύθερο τον Σημίτη), έχανε κεντρώους ψηφοφόρους την ώρα που διεμβόλιζε το τότε κόμμα του Αντώνη Σαμαρά. Ολες οι δημοσκοπήσεις έδειχναν την "Πολιτική Ανοιξη" να μην εισέρχεται στο κοινοβούλιο οριακά. Θυμάμαι ακόμη τις κραυγές των στελεχών του κόμματος Σαμαρά: "Είναι στημένες οι δημοσκοπήσεις", "οι καναλάρχες κάτι σκαρώνουν", "το σύστημα δεν μας θέλει" κ.ά. Και διεξάγονται οι εκλογές της 22ας Σεπτεμβρίου του 1996 και η "Πολιτική Ανοιξη" παίρνει 2,99% και μένει για λιγοστές ψήφους εκτός Βουλής, επιβεβαιώνοντας στο ακέραιο όλα τα γκάλοπ της εποχής. Το κρίσιμο κομμάτι ψηφοφόρων που επαναπατρίστηκε στη ΝΔ στέρησε την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση στον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος γνώρισε οκταετή πολιτική μοναξιά και απαξίωση.
Χωρίς την παραμικρή διάθεση να δυσαρεστήσω τη ΝΔ, τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα κόμματα, σας ζητώ να διαβάσετε προσεχτικά τις δημοσκοπήσεις. Οχι αναγκαστικά την πρόθεση ψήφου που παραπέμπει σε ντέρμπι αλλά τα ποιοτικά στοιχεία, τις εισροές και εκροές των κομμάτων, τους λόγους για τους οποίους θα ψηφίσει ο κόσμος και την ταυτότητα των αναποφάσιστων. Και με οδηγό τα παραπάνω συνεχίστε τον αγώνα για την παράταξή σας, αξιοποιώντας τα στοιχεία που συλλέξατε. Μην υποτιμάτε τους πολιτικούς αναλυτές ακόμα κι αν τα συμπεράσματά τους σας μοιάζουν εξωφρενικά. Γιατί κατόπιν θα αναγκαστείτε την Κυριακή στις 17 Ιουνίου να πληρώνετε στοιχήματα (και ποιος έχει σήμερα λεφτά...) και να ψάχνετε επιχειρήματα για την υποτιθέμενη... νοθεία!!!
Αρης Νόμπελης, πολιτικός επιστήμων-πολιτικός αναλυτής
