Μεγάλη κουβέντα γίνεται τα τελευταία δύο και πλέον χρόνια για τον δημόσιο τομέα. Για την ανάγκη μείωσής του. Για τον μεγάλο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων. Για την ελληνική κοινωνία, η οποία συντηρεί έναν τεράστιο και αντιπαραγωγικό δημόσιο τομέα...
Ηδη, ο πυρήνας των μέτρων και των 2 Μνημονίων έχει ως βασικό στόχο τον δημόσιο τομέα. Μειώσεις μισθών, πάγωμα των προσλήψεων, κατάργηση των δομών του δημοσίου κατά 30% (προς το παρόν) είναι βασικές πολιτικές.
Φυσικά, κανένας από εμάς που εργαζόμαστε στον δημόσιο τομέα δεν πρεσβεύουμε ότι το δημόσιο πρέπει να μείνει ανέγγιχτο. Ομως, όλες οι αποφάσεις που έχουν ληφθεί με ποιες μελέτες έχουν γίνει, με ποιο σχέδιο ανασυγκρότησης και πού τελικά οδηγούν;......
Πριν από αρκετό καιρό ρωτούσαμε: "Μήπως ο τελικός σκοπός είναι η ηθελημένη διάλυση του δημόσιου τομέα και η είσοδος του ιδιωτικού κεφαλαίου στις υπηρεσίες του δημοσίου;".
Τώρα πλέον το λέμε με σιγουριά: Προκειμένου να ευοδωθεί η προσπάθεια του κεφαλαίου να κατεδαφιστεί το όποιο κράτος πρόνοιας, έπρεπε να να κατασυκοφαντηθεί και να καταστεί στη συνείδηση του κάθε έλληνα πολίτη ως υπαίτιος ο εργαζόμενος; Πρωταρχικός στόχος των εσωτερικών και και των εξωτερικών (κοινών ορμώμενων...) υποστηρικτών των Μνημονίων της καταστροφής είναι η κατάργηση του δημοσίου και η ιδιωτικοποίησή του με άμεσες διαδικασίες, ώστε η χώρα να οδηγηθεί όσο το δυνατό γρηγορότερα σε μια εργασιακή "κινεζοποίηση" των δομών, των υπηρεσιών και των εργαζομένων του (επερχόμενου ολιγαρχικού) κράτους. Επρεπε το κράτος να καταστεί ένοχο για τις δαπάνες του. Ποιες δαπάνες του όμως; Γιατί, εμείς τουλάχιστον, δεν έχουμε διαπιστώσει κάποια μείωση δαπανών π.χ. στις υπέρογκες απολαβές των βουλευτών (βλ. σχετική ανάρτηση της "πρΟΤΑσης" από δημοσίευμα της εφημερίδας "Εθνος της Κυριακής" της 15-7-2012 για τους μισθούς των βουλευτών...).
Ετσι, τα τελευταία δύο χρόνια πάνω από 150.000 εργαζόμενοι έχουν αποχωρήσει από το δημόσιο. Τεράστια κενά έχουν δημιουργηθεί στις περισσότερες υπηρεσίες. Αποτέλεσμα: καθυστερήσεις, δυσλειτουργίες και όλα αυτά εις βάρος του πολίτη.
Το οξύμωρο βέβαια σε όλη αυτή την κατάσταση είναι ότι το ίδιο το πολιτικό σύστημα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) το οποίο το δημιούργησε (με το πελατειακό κράτος) κατηγορεί τους εργαζόμενους. Απαξιώνοντάς τους. Εξαθλιώνοντάς τους. Και φυσικά, με τη βοήθεια των ΜΜΕ, που οι εργοδότες τους περιμένουν το άνοιγμα των δομών για να αναλάβουν την καθαριότητα, την υγεία και άλλους σημαντικούς τομείς της δημόσιας ζωής και διοίκησης.
Βέβαια, τεράστια ευθύνη έχουν και οι ηγεσίες του συνδικαλιστικού μας κινήματος το οποίο, με τις κομματικές εξαρτήσεις του, δέχθηκε τις επιδοματικές επιλογές, χωρίς να θέτει ζητήματα αξιοκρατίας, διαφάνειας, επιμόρφωσης του προσωπικού. Το αποτέλεσμα είναι ότι χρόνο με τον χρόνο η ελληνική κοινωνία να βλέπει τον δημόσιο τομέα ως πηγή του κάθε κακού.
Η "πρΟΤΑση", εδώ και πάρα πολύ καιρό, έχει μιλήσει για τον δημόσιο τομέα. Πιστεύουμε ότι οι βίαιες και χωρίς σχέδιο και προσανατολισμό παρεμβάσεις δεν διορθώνουν τα πράγματα, αλλά τα οδηγούν σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση.
Επιβάλλεται να γίνει μία σοβαρή δουλειά με όραμα 10ετίας. Να αξιολογηθούν τα κενά των υπηρεσιών, το τυχόν πλεονάζον προσωπικό, να καλυφθούν τα κενά με μετατάξεις και παράλληλα να ξεπαγώσουν οι προσλήψεις σε ευαίσθητες υπηρεσίες του δημοσίου (όπως καθαριότητα, υγεία, παιδικοί σταθμοί κ.ά.). Συγχρόνως θα πρέπει να τεθούν κανόνες διαφάνειας και αξιοκρατίας.
Σκοπός του δημοσίου είναι η εξυπηρέτηση του πολίτη, η δημιουργία ενός κράτους πρόνοιας που θα απαλύνει τις αδικίες που το καπιταλιστικό σύστημα εδώ και αιώνες δημιουργεί στην κοινωνία.
Στο ανεξάντλητο θέμα της απαξίωσης και του εξευτελισμού των δημοσίων υπαλλήλων θα επανάλθουμε στο άμεσο μέλλον.
Η προσφυγή στη δικαιοσύνη, πλέον, αποτελεί μονόδρομο για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, προκειμένου να αγωνιστούν και να διασώσουν αυτό που τους έχει απομείνει: Την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ τους!
πρΟΤΑση εργαζομένων Δήμου Χαλανδρίου
Ακης Γκόγκος, Παναγιώτης Κατσαρλίνος, Δημήτρης Μ. Χανιωτάκης, Πέτρος Χριστοδούλου
