Ο Ζανό γράφει…
Αγαπημένε μου παππού,
Η πρόσφατη συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο για την-υπό εκκαθάριση-ΔΕΠΑΧ έμοιαζε φαινομενικά τυπικό. Ισως και να ήταν. Για τον ευαίσθητο εγγονό σου όμως, ο οποίος συνδύασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στα κοινά με την εν λόγω δημοτική επιχείρηση, ίσως και να αποτέλεσε το τέλος της αθωότητας, την απότομη προσγείωση σε μια δυσάρεστη, ωστόσο ρεαλιστική, πραγματικότητα.
Ηταν 21η Απριλίου του 2004, όταν ο… δημαρχοπρόεδρος Κουράσης ανακοίνωνε ότι αναβαθμιζόμουν από αντιπρόεδρο σε πρόεδρο της δημοτικής επιχείρησης. Το γνώριζα ήδη. Μου το είχε αποκαλύψει ο δήμαρχος Ζαφειρόπουλος στα (τότε) ....
γραφεία τής «Φλύα», απέναντι από τη Μαρμαριώτισσα. Φυσικά, ούτε κουβέντα για χρήματα-η θέση ήταν άμισθη. Και τυπικά αλλά και πρακτικά, κάτι που αντιλήφθηκα όταν στο ταμείο βρήκα περί τα 800 ευρώ και τρία νοίκια χρωστούμενα, δηλαδή ήμασταν μέσα με… τα μπούνια. Ο καλοσυνάτος υπάλληλος με τα ατίθασα μαλλιά (στο… πλάι) και την πλούσια γενειάδα που με υποδέχθηκε και ανέλαβε να με κατατοπίσει, έμελλε να γίνει ένας από τους καλύτερους φίλους μου. Τον άκουσα, παππού, με ιδιαίτερη προσοχή, κρατώντας σημειώσεις για οτιδήποτε μου ανέφερε. Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι από τα μαθήματα της ΔΕΠΑΧ στα καλλιτεχνικά εργαστήριά της δεν υπήρχε περίπτωση ποτέ να εξοικονομήσουμε λεφτά-όσα πλήρωναν οι μαθητές πήγαιναν στο ακριβό ενοίκιο, στα δυσβάστακτα κοινόχρηστα και στις απαραίτητες αμοιβές των καθηγητών.
γραφεία τής «Φλύα», απέναντι από τη Μαρμαριώτισσα. Φυσικά, ούτε κουβέντα για χρήματα-η θέση ήταν άμισθη. Και τυπικά αλλά και πρακτικά, κάτι που αντιλήφθηκα όταν στο ταμείο βρήκα περί τα 800 ευρώ και τρία νοίκια χρωστούμενα, δηλαδή ήμασταν μέσα με… τα μπούνια. Ο καλοσυνάτος υπάλληλος με τα ατίθασα μαλλιά (στο… πλάι) και την πλούσια γενειάδα που με υποδέχθηκε και ανέλαβε να με κατατοπίσει, έμελλε να γίνει ένας από τους καλύτερους φίλους μου. Τον άκουσα, παππού, με ιδιαίτερη προσοχή, κρατώντας σημειώσεις για οτιδήποτε μου ανέφερε. Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι από τα μαθήματα της ΔΕΠΑΧ στα καλλιτεχνικά εργαστήριά της δεν υπήρχε περίπτωση ποτέ να εξοικονομήσουμε λεφτά-όσα πλήρωναν οι μαθητές πήγαιναν στο ακριβό ενοίκιο, στα δυσβάστακτα κοινόχρηστα και στις απαραίτητες αμοιβές των καθηγητών.
Ο ευσυνείδητος και μοναδικός υπάλληλος, ο Θοδωρής, είχε κι αυτός την ίδια άποψη. Θα μας έσωζε μονάχα ο δημοτικός κινηματογράφος.
Με τον Θόδωρο πάντοτε συμπαραστάτη και με πάθος για την επιτυχία, χωρίς το παραμικρό περιθώριο σφάλματος, προχωρούσαμε με εντατικούς ρυθμούς τις προετοιμασίες. Σχεδιάζαμε τον χώρο στο προαύλιο του 8ου Δημοτικού, επιλέγαμε προσεκτικά τις ταινίες, «τρέχαμε» ταυτόχρονα τους διαγωνισμούς για το κυλικείο και την εκμετάλλευση των διαφημιστικών πινακίδων. Λίγο μπερδευτήκαμε με τον εντελώς άπειρο μηχανικό προβολής, αλλά μόλις το ξεπεράσαμε κι αυτό τίποτα πλέον δεν θα μας σταματούσε! Ο κόσμος προσέρχονταν κατά εκατοντάδες, τα φιλμ έκαναν θραύση-μέχρι και πρώτης προβολής παίξαμε.
Σε μια από τις πλέον δύσκολες χρονιές στην ιστορία των θερινών σινεμά, με την Εθνική να κατακτά το Euro και τους Ολυμπιακούς να καθηλώνουν τους θεατές στις τηλεοράσεις, εμείς βγάλαμε καθαρό κέρδος περίπου 10.000 ευρώ!!! Εμείς, παππού, που μέχρι τότε μόνο το… ποπ-κορν και την κόκα-κόλα γνωρίζαμε από τον κινηματογράφο!
Αλλά και την επόμενη χρονιά, με τη χρησιμότατη πείρα από το 2004, αρχίσαμε την προεργασία σχεδόν από την… 25η Μαρτίου! Φορολογικά, ΙΚΑ, Επιθεώρηση Εργασίας, Σωματείο Μηχανικών Προβολής και πάλι πλειοδοτικοί διαγωνισμοί και εύστοχες επιλογές ταινιών-ποιοτικές και εμπορικές μαζί. Στο σπίτι του Θοδωρή είδαμε… ήλιο τα ξημερώματα για να φτιάξουμε το καλύτερο πρόγραμμα. Με την ασυγκράτητη ορμή που μας έδινε η ομόφωνη ψήφιση του προϋπολογισμού από τις δημοτικές παρατάξεις, με τη δεδομένη εμπιστοσύνη του κόσμου και με τον πρωτοφανή ενθουσιασμό μας πραγματοποιήσαμε μέχρι και λαμπρά εγκαίνια, προβάλαμε και μια αντιρατσιστική ταινία της Λουκίας Ρικάκη.
Οι εξαιρετικές ταινίες προσέλκυσαν ένα ολόκληρο μελίσσι που σχημάτιζε ουρές με το πέσιμο της νύχτας. Τα εισιτήρια έφθασαν μια μέρα τα 480 (!), ενώ καθημερινά, ακόμη και τον Αύγουστο, το σινεμά γέμιζε από μικρούς και μεγάλους. Μοναδική όαση μέσα στο κατακαλόκαιρο, ζωντάνευε από τις ζωηρές φωνές των παιδιών με τα ποδήλατα που συνωστίζονταν κάτω από τη φωτεινή πινακίδα. Και παρά τη συνεχή ενόχληση και τις καθημερινές περιπέτειες με την αστυνομία από τον στριφνό γείτονα, το σινέ-Φλύα έλαμψε!!! Οταν για τελευταία φορά έσβησαν τα φώτα, λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία, τα καθαρά έσοδα εκτινάχθηκαν στα 25.000 ευρώ (!!!), ένα απίστευτο νούμερο ακόμη και για τα πιο γνωστά θερινά σινεμά της Αθήνας.
Ολα τα ωραία έχουν ένα τέλος, παππού. Ασχολούμενος σε καθημερινή 12ωρη (!) βάση με τη ΔΕΠΑΧ, εγκατέλειψα τη δουλειά μου. Τα χρήματα που πήγαιναν σε έναν κουβά δίχως πάτο μού έφερναν απόγνωση.
Νιώθοντας ότι δεν μπορώ να προσφέρω άλλο, μια φθινοπωρινή μέρα δήλωσα παραίτηση. Ηταν 21η Οκτωβρίου, ενάμιση χρόνο μετά την ανάληψη των καθηκόντων μου…
Καμιά φορά περνάω μπροστά από τα σχολεία στη Μαρμαριώτισσα. Νομίζω πως θα δω τον Θόδωρο, μούσκεμα στον ιδρώτα, να μαστορεύει, να κάνει διαπραγματεύσεις, να καταπιάνεται με κάτι.
Εχω την εντύπωση πως φιγούρες θα φανούν στην πάνινη οθόνη. Οτι παιδιά θα ξαναβρεθούν στην είσοδο να αναρωτιούνται πότε θα παίξει ο Batman και ο Σρεκ. Πως ουρές θα σχηματιστούν ξανά στο ξύλινο ταμείο. Οτι ο Ζαχαρόπουλος και ο Γιαννάκης θα ετοιμάσουν νόστιμες λιχουδιές και θα σερβίρουν δροσερά αναψυκτικά. Και ότι το… περιπολικό θα φύγει άπραγο χωρίς να τρέχουμε στο αυτόφωρο!!!
Μονάχα κάτι καλώδια παραμένουν στην είσοδο της οδού Νίκης να θυμίζουν πως κάποιοι, κάποτε, υπηρέτησαν ευσυνείδητα και ανιδιοτελώς την τοπική αυτοδιοίκηση. Θοδωρή, μια μέρα θα τον φτιάξουμε ξανά τον κινηματογράφο. Τότε θα είμαστε μεγαλύτεροι και πιθανότατα θα κατέχουμε άλλες θέσεις σε σχέση με εκείνα τα χρόνια. Ομως, θα δουλέψουμε με την ίδια, απαράμιλλη όρεξη και ζωντάνια. Και θα στήσουμε και πάλι το όνειρο…
Σίγουρος πως (δεν) θα μου απαντήσεις,
Ο εγγονός σου Ζανό
