Το έμαθα, δυστυχώς, με μια βδομάδα καθυστέρηση. Για όσους αναρωτηθούν, δεν ήταν Χαλανδραίος. Και να διευκρινίσω πως ούτε εγώ τον γνώριζα. Αλλά από μια στέρεη και αχώριστη φιλία 13 ετών με τον γιο του, τον ικανότατο-και πρόσφατα μετανάστη-ειδικό παθολόγο γιατρό Βασίλη Ρώτα, θα μπορούσα κάλλιστα να εξαγάγω συμπέρασμα για το ποιόν του πατέρα.
Ο γνωστός συγγραφέας Νίκος Δήμου τον έχει αξιολογήσει στους τέσσερις σημαντικότερους ανθρώπους που συνάντησε στη ζωή του. Τον χαρακτηρίζει γιατρό ψυχών και σωμάτων, σοφό παλαιάς κοπής, εσωστρεφή, στοχαστικό και ολιγαρκή. Ο γιος του σίγουρα διαφορετική προσωπικότητα. Αλλά με τις ίδιες... μαγικές δυνατότητες. Ο αισιόδοξος θεραπευτής που θα μπορούσε να πλημμυρίσει αυτοπεποίθηση ακόμη και τη... Ματίνα Μανταρινάκη (από το σίριαλ "Κωνσταντίνου και Ελένης"). Ο άνθρωπος που γιάτρευε με μια του πρόταση, με ένα από τα αγαπημένα του αποφθέγματα κάθε
πληγωμένη ψυχή. Και όταν τον πρωτογνώρισα στην πλατεία Μαβίλη, ήταν νωπά τα τραύματά μου από αλαζονικές συμπεριφορές αναίσθητων γαϊδουροειδών συνανθρώπων μας. Χάρη στον Βασίλη Ρώτα έμαθα να αντιμετωπίζω τον φθόνο και τη ζήλεια που οδηγούσε αναπόφευκτα στην αδικία και την υποτίμηση. Χάρη στον Βασίλη Ρώτα έμαθα να μη λυγίζω απέναντι σε τσόλια επιπέδου δαπέδου που με αποκαλούσαν "λιγούρη" και "πέφτουλα" επειδή τους δήλωνα (εγγράφως, παρακαλώ) ότι δεν πρόκειται όσο είμαι δεσμευμένος να κάνω την παραμικρή κίνηση προσέγγισής τους, παραμένοντας πραγματικός κύριος. Και χάρη στον Βασίλη Ρώτα διδάχθηκα ότι ο καθένας έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να ζήσει το όνειρό του, όσο τρελό κι αν φαινόταν στην αρχή. Οι Χαλανδραίοι που στατιστικά θα πέρασαν από το ιατρείο της οδού Σούτσου, μάλλον θα αντιλαμβάνονται τι εννοώ...
Οσο για το δικό μου τρελό όνειρο, το έζησα έστω για έξι μήνες, επειδή βρέθηκε κάποιος Βασίλης Ρώτας να πιστέψει με πάθος σε μένα. Το αποτέλεσμα, λογικά, δεν ήταν το αναμενόμενο, αλλά το ταξίδι ήταν υπέροχο! Και απόλαυσα κάθε του στιγμή (λεπτομέρειες στην παραπάνω ανάρτηση).
Ο Ρένος Ρώτας, γεννηθείς το 1922, έφυγε πλήρης ημερών. Αφήνοντας σημαντική παρακαταθήκη ένα παιδί που εισέπραξε αγάπη και φρόντισε να την μπολιάσει στους γύρω του!
Βασίλη, ευγνώμων για πάντα, ο φίλος σου
Αρης Νόμπελης
