θα αφήσω ημιτελή μια προσπάθεια
δεν θα διεκδικήσω τα δικαιώματά μου
θα παραπονεθώ για ένα υποτιθέμενο "σοβαρό μου" πρόβλημα
θα δειλιάσω μπροστά σε μια φαινομενικά δύσκολη κατάσταση
θα αποφύγω μια... επώδυνη αντιπαράθεση
θα εγκαταλείψω μια θεμιτή φιλοδοξία
θα υποκύψω στην αφόρητη πίεση κάποιου "καπάτσου"
δεν θα επαναστατήσω απέναντι σε μια προφανέστατη αδικία,
τότε θα σκέφτομαι αυτομάτως εσένα, Οσκαρ Πιστόριους, που μισός πλην όμως χαλκέντερος άνθρωπος κατόρθωσες να κερδίσεις τη στενομυαλιά, τους άδικους κανόνες, τους συναθλητές σου, μα, πάνω απ' όλα, τη φύση την ίδια και να κόψεις πρώτος το νήμα και μαζί και το σκοινί που σε κρατούσε σφιχτά μακριά από τα αγαπημένα σου κουλουάρ.
Σε τέτοιο ελεεινό κόσμο που άθλια υποκείμενα κρυμμένα πίσω από την ανωνυμία τους βρίζουν τον γιατρό-διαμάντι Απόστολο Ντίνο και αντιαισθητικές φάλαινες ξωκείλουν στην πλατεία Χαλανδρίου και βρίζουν τον πατέρα μου επειδή τόλμησε να... ταϊσει τα περιστέρια, εσύ, Οσκαρ, αποτελείς το τελευταίο μας καταφύγιο και το ιδανικότερο παράδειγμα προς μίμηση, όταν σ' αυτή την άχαρη χώρα μάς κυριεύει η απογοήτευση.
Υποκλίνομαι!!!
Αρης Νόμπελης
