Η ώρα που γράφεται το κείμενο είναι 11.15 μ.μ. Ωρα κοινής ησυχίας. Αυτό το τελευταίο είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο με τρεις λέξεις. Γιατί εδώ και ώρες το σπίτι μου στην οδό Ιριδος τρέμει συθέμελα από τα... μελωδικά τραγούδια που ακούγονται από τον τσιγγάνικο καταυλισμό. Γιατί αυτό θα πει ποιότητα ζωής.
Ηδη τα γειτονικά σπίτια ξενοικιάζονται και πουλιούνται. Οι υπόλοιποι καταριόμαστε τη μοίρα μας, αφού κάναμε τη χειρότερη δυνατή επιλογή για κατοικία. Απέχω 100 μέτρα από τον καταυλισμό. Πριν από λίγες μέρες είπα σε κάποιον γνωστό μου: "Τώρα που φαίνεται πως κάτι κινείται και η νέα τρικομματική κυβέρνηση δείχνει μια διάαθεση να προστατεύσει τους ανυπεράσπιστους πολίτες και να μην αφήσει τη "Χρυσή Αυγή" να αναλάβει ετσιθελικά τα καθήκοντα του κρατικού μηχανισμού, νομίζω πως οι αθίγγανοι γείτονές μου έχουν ηρεμήσει". Αμ δε. Βράζω μέσα στο σπίτι μου γιατί αν ανοίξω παράθυρο θα παρευρεθώ απρόσκλητος στο σουρρεαλιστικό γλέντι που έχει στηθεί.
Τι είπατε; Η αστυνομία; Αυτό είναι ακόμη συντομότερο ανέκδοτο με δυο λέξεις. Κάθε φορά που παίρνεις τηλέφωνο, σου απαντούν ότι δεν μπορούν να εισέλθουν στον καταυλισμό γιατί εκεί οπλοφορούν. Τώρα πραγματικά ησύχασα!!!
Θα μου απαντήσετε: "Είσαι ρατσιστής". Μα εμένα δεν με ενδιαφέρει τι χρώμα και τι φυλή είναι εκείνη που με αναγκάζει να ξενυχτάω δίχως τη θέλησή μου. Και... ολόλευκοι να ήταν την ίδια δυσφορία θα έδειχνα. Και εν πάση περιπτώσει, αντιλαμβάνομαι ότι οι άνθρωποι ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες. Δεν τυγχάνουν ιατρικής φροντίδας. Δεν πηγαίνουν σχολείο και δεν μορφώνονται με τα αποτελέσματα ορατά ή μάλλον... ακουστικά σε όλους μας. Αλλά εγώ δεν είμαι η πολιτεία. Ας πάρει επιτέλους πρωτοβουλία το υπουργείο Παιδείας να φροντίσει για τα παιδιά των ρομά. Ας ξυπνήσει το υπουργείο Υγείας να τους προσφέρει την απαιτούμενη περίθαλψη. Ας συνδράμει το υπουργείο Εργασίας στην απέλπιδα προσπάθειά τους να βρουν δουλειά. Ας νοιαστεί η κυβέρνηση να τους βρει ανθρώπινη και σταθερή στέγη. Εγώ πρώτος θα τη χειροκροτήσω. Αλλά ας ενδιαφερθεί και κάποιος και για τους έρημους γείτονες. Που με πετσοκομμένες συντάξεις και μισθούς, άνεργοι και χωρίς ελπίδα διατηρούν το δικαίωμα σε έναν αδιατάρακτο ύπνο.
Και για να μην ξεχνιόμαστε: Η μη επέμβαση της αστυνομίας και η προκλητική αδιαφορία να στείλει περιπολικό έστω για την αναγκαία σύσταση συνιστά κατάφωρη παράβαση καθήκοντος. Οταν υπάρξει φορέας που θα δείξει λίγο ενδιαφέρον για τους περίοικους ας το σκεφθεί. Η ελπίδα (για τα αυτονόητα σε άλλο σοβαρό κράτος) πεθαίνει τελευταία...
Αρης Νόμπελης
