Εκείνη τη μέρα, την τελευταία του καλού μου φίλου σε τούτη τη Γη, φάνηκε για πρώτη και στερνή φορά ασυνεπής. Ο Παντελής "έφυγε" ανήμερα των Φώτων του 2011 δίχως να το περιμένει κανείς. Ο πόνος μας; Αβάσταχτος. Κάτι γνωρίζουν και στην εκκλησία που παρακαλούν τον Θεό να μας προστατεύει από εμφύλιο πόλεμο και αιφνίδιο θάνατο. Είναι πράγματι συγκλονιστικό να μαθαίνεις πως ο άνθρωπος που λίγες ώρες προηγουμένως συνάντησες χαμογελαστό σε μια εκδήλωση άφησε για πάντα τον μάταιο τούτο κόσμο σε μια φευγαλέα στιγμή.
Ο,τι ακολούθησε στην πόλη μας είναι γνωστό: Θρήνος παντού, έκτακτο δημοτικό συμβούλιο, δήμαρχος και συνάδελφοί του σύμβουλοι αποσβολωμένοι, ογκώδες και βουβό-ανήμπορο να πιστέψει- πλήθος στη νεκρώσιμη ακολουθία και στο κοιμητήριο. Μαζί με τον Παντελή που χάθηκε ξαφνικά, ανάμεσα σε βουνό προσωπικών και επαγγελματικών προβλημάτων, ξεχάστηκε και η υπόσχεσή μου, εκείνη την αποφράδα ημέρα, πως θα μάθω στον μικρό του γιο τον ύμνο της ΑΕΚ.
Τα θυμήθηκα όλα αυτά όταν ολοκληρώθηκε το προμελετημένο έγκλημα εις βάρος της πιο αγαπησιάρικης ελληνικής προσφυγικής ομάδας, έπειτα από τα απανωτά χτυπήματα από μοχθηρούς παράγοντες, ξεδιάντροπους διαιτητές, ακατάλληλους προπονητές και αδιάφορους ή ανίκανους ποδοσφαιριστές, και συνακόλουθα ο πρώτος υποβιβασμός στην ένδοξη ιστορία της.
Γι' αυτό νιώθω την ανάγκη να πάρω από το χέρι τον Γιωργάκη και να τραγουδήσουμε συγκινημένοι μαζί:
"Αναστενάζουν τα γκολπόστ και τα δοκάρια σπάζουν,
της Ενωσης οι αετοί τα δίχτυα κομματιάζουν.
Εμπρός, της ΑΕΚ παλικάρια,
σουτάρετε και σπάστε τα δοκάρια,
τα δίχτυα σκίστε,
τη δόξα κατακτήστε,
νικήστε, νικήστε, νικήστε!".
Μου είπαν ότι ένα δάκρυ φάνηκε να κυλάει στο γυαλιστερό μάρμαρο του "Μικρασιάτη" που φιλοξενεί δυο χρόνια τον αγαπημένο μου Παντελή...
Αρης Νόμπελης
