Το ματς ήταν επαναληπτικός αγώνας και η "Ενωση" είχε επικρατήσει στο Κιλκίς με 0-1. Η νεανική ομάδα του Κιλκισιακού κατέβηκε παρά τις απειροελάχιστες ελπίδες της για πρόκριση με ζωηρή διάθεση και άρχισε να απειλεί την "κιτρινόμαυρη" εστία. Κοντά στα μέσα του πρώτου ημιχρόνου ένας νεαρός ποδοσφαιριστής των φιλοξενουμένων αποπειράθηκε να μπει με επιτυχία στη μεγάλη περιοχή της ΑΕΚ. Κάποιος αμυντικός της τελευταίας τον ανέτρεψε και, προς έκπληξη όλων, ο διαιτητής που μάλλον ήρθε στο γήπεδο για δημόσιες σχέσεις είπε "παίζετε". Τότε συνέβη το απροσδόκητο: Οι παρόντες ΑΕΚτσήδες άρχισαν να αποδοκιμάζουν τον ρέφερι, φωνάζοντας "δώσε, ρε, το πέναλτι στο παιδάκι...". Ορισμένοι δυσαρεστήθηκαν τόσο πολύ που σταμάτησαν να παρακολουθούν. Εκείνο το φθινοπωρινό απόγευμα η ΑΕΚ συνέτριψε τον Κιλκισιακό με 6-0. Ομως κανείς δεν αποχώρησε χορτασμένος από το γήπεδο. Οσο για μένα; Η πικρή εικόνα του νεαρού ποδοσφαιριστή της ομάδας της Μακεδονίας που κοιτούσε με απορία γύρω του και δεν αντιλαμβανόταν γιατί δεν του έδιναν έστω προσωρινά τη χαρά της ισοφάρισης του σκορ του πρώτου αγώνα, ασχέτως αν τελικώς ο αποκλεισμός του Κιλκισιακού ήταν σχεδόν νομοτελειακός με τις δυο ομάδες να απέχουν δυο κατηγορίες, με έχει σημαδέψει ανεξίτηλα. Δεν γνωρίζω τι απέγινε ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής, δεν θυμάμαι καν το όνομά του αλλά υποψιάζομαι πως απογοητεύτηκε και εγκατέλειψε το ποδόσφαιρο ή προσπάθησε να προσαρμοστεί στους άδικους μα πανίσχυρους κανόνες του.
Δεν νομίζω ότι κανένας φίλαθλος πανηγύρισε τη μισή ντουζίνα γκολ εκείνη τη μέρα. Γι' αυτό είναι διαφορετικό να υποστηρίζεις τον "Δικέφαλο".
Παρά την απελπισία και την απέραντη θλίψη των προσφύγων αλλά και όσων ανεξαρτήτως καταγωγής αγάπησαν αυτή τη μοναδική ομάδα, είμαι αισιόδοξος. Θα επιστρέψουμε γρήγορα, διδάσκοντας και πάλι ήθος όπως γνωρίζουμε πολύ καλά να κάνουμε. Θα συμβάλλουμε αποφασιστικά στην κάθαρση του ελληνικού ποδοσφαίρου. Θα πανηγυρίσουμε και πάλι επιτυχίες εντός και εκτός συνόρων, πάντοτε πεντακάθαρες και απολύτως δίκαιες. Και αν κληρωθούμε ποτέ ξανά με τον Κιλκισιακό, προτείνω να του χαρίσουμε ένα τέρμα. Το δικαιούται. Για να χαμογελάσει και ο νεαρός παίκτης που ποτέ δεν άκουσε τον άθλιο διαιτητή να σφυράει...
Άρης Νόμπελης
