Στα παιδιά που γράφουν στους τοίχους με ενοχές για την κοινωνία που τους κληρονομήσαμε...

Συνεχίζουμε το αφιέρωμα στον αισθαντικό ποιητή Χάρη Μελιτά με άλλο ένα συγκινητικό ποίημά του που αφιερώνουμε στις νεαρές και στους νεαρούς που γράφουν συνθήματα για να εκτονώσουν την αγανάκτησή τους. Μαυρίζουν τους τοίχους της πλατείας αλλά εμείς μαυρίσαμε τα όνειρά τους. Συγνώμη...

"Αγάλματα"
Μιλώ για την απόκληρη γενιά των αγαλμάτων
που ξαγρυπνάνε στο λιθόστρωτο της λήθης.
Για κείνα που μετράνε τα πουλιά
σε πάρκα και πλατείες ριζωμένα
με τις ρωγμές της ερημιάς στο μέτωπο
και τις κραυγές της σιωπής στο βλέμμα.

Παραδομένα στα πλοκάμια της βροχής
στα φλογισμένα μπράτσα του Αυγούστου
ανήμπορα ν' αντισταθούν στους κόκκινους χρησμούς
που συλλαβίζουν τα παιδιά της ουτοπίας.

Φαντάσματα στις όχθες των καιρών
μαρμάρινα σεντόνια τυλιγμένα
ταξίδια σχεδιάζουν ανεκπλήρωτα
σε θέατρα ονείρων γκρεμισμένα...