Εσύ μου τα έλεγες. Επανειλημμένα. Οτι υπάρχουν άνθρωποι που φίλοι σου δεν θα γίνουν ποτέ. Ανθρωποι που οι προσωπικές τους ή κομματικές, ακόμα χειρότερα, φιλοδοξίες, μπαίνουν παραπάνω από την οποιαδήποτε φιλία.
Εσύ με προειδοποιούσες. Συνεχώς. Δώσε απάντηση, Αρη, στο δημοτικό συμβούλιο. Μην τους αφήνεις να σου πάρουν τον αέρα. Αυτοί εκλαμβάνουν την καλοσύνη σου σαν αδυναμία. Πάτησέ τους τον κάλο.
Εσύ με συμβούλευες. Διαρκώς. Δεν έχουν όλοι, Αρη, το ήθος το δικό σου. Δεν έκανες τίποτα μεμπτό για να νιώθεις ενοχές. Αυτοί που παριστάνουν τους ήρωες της καθημερινότητας δεν θα γίνουν ποτέ φίλοι σου, αφού και μόνο η συμμετοχή σου στη διοίκηση τους προκαλεί απέχθεια.
Εσύ με ταρακουνούσες. Καθημερινά. Οσα καλά κι αν γράψεις γι’ αυτούς, εκείνοι θα στη φυλάνε. Μην τους προβάλλεις. Με την πρώτη ευκαιρία θα σε... φάνε ζωντανό, κακομοίρη μου.
Εσύ μου έδειχνες τον δρόμο. Με επιμονή. Με διαβεβαίωνες πως δεν πρόκειται να εκτιμηθεί ποτέ τίποτα. Ούτε οι δωρεές μου στα σχολεία, ούτε η ευγενική συμπεριφορά στο δημοτικό συμβούλιο, ούτε η καλή προαίρεση προς όλους ανεξαρτήτως κόμματος και χρώματος.
Αρα, φίλε Γρηγόρη Ζαφειρόπουλε, δεν έχω δικαιολογίες. Και καλά τα παθαίνω τώρα:
Ο ένας με απειλεί με μηνύσεις για ανύπαρκτες κατηγορίες. Η δεύτερη μειώνει τον πατέρα μου λέγοντας πως φέρεται με δουλικότητα (!!!). Ο τρίτος ζητάει διαπραγματεύσεις στις οποίες θα προσφέρω μόνο εγώ. Ο άλλος με απαξιώνει συστηματικά και δεν απαντάει στα (τηλεφωνικά) αιτήματά μου. Η τέταρτη με θάβει όπου βρεθεί κι όπου σταθεί επειδή κάποτε νόμισε πως τη θίξαμε. Οι πέμπτοι βγάζουν εις βάρος μου ανακοίνωση γιατί τόλμησα να γράψω την άποψή μου.
Και ρωτάω εγώ αφελώς: Σε σένα θα διανοούνταν να φερθούν κατά τέτοιον τρόπο; Ρητορική είναι η ερώτηση. Γι’ αυτό, εσύ, έγινες δήμαρχος κι εγώ… αντιπρόεδρος στο Αετοπούλειο!!! Γι’ αυτό εσένα δεν τολμούσε να σε αμφισβητήσει κανείς κι εμένα θα με κατηγορήσουν σε λίγο γιατί… αναπνέω.
Αλλά οι φύλακες έχουν γνώση, Γρηγόρη Ζαφειρόπουλε. Ως εδώ και μη παρέκει. Τώρα μιλάει ο Νόμπελης. ΔΩΔΕΚΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ…
Αρης Νόμπελης
