Την προηγούμενη μέρα-σαν να το ’ξερα- του έδωσα ένα ευρώ σε αντάλλαγμα για τα πεντακάθαρα παρμπρίζ που με επιμέλεια και αξιοθαύμαστα λεπτομερή δουλειά μού γυάλισε περιχαρής, πριν απευθυνθεί στον επόμενο οδηγό. Μέχρι τότε τον είχα αποπάρει εξαιτίας της εκνευριστικής του επιμονής να πλύνει ένα ήδη καθαρό τζάμι. Κι εκείνος, δίχως ίχνος κακίας, με μια μοναδική μνήμη που ασφαλώς εξάσκησε για να ξεχωρίζει τους γαλαντόμους και τους φιλάνθρωπους, με θυμόταν και με απέφευγε.
Αλλά ο μελαψός νεαρός μετανάστης μού ήταν εξαιρετικά συμπαθής. Κι όταν αποφάσισα επιτέλους να ενδώσω στα παρακάλια του συλλογίστηκα πως από ένα καπρίτσιο της τύχης δεν ήμουν στη δικιά του δεινή θέση.
Ανήμερα την Κυριακή του Πάσχα περίμενα υπομονετικά το φανάρι που από την Παπανικολή σε στέλνει αριστερά στη Διονύσου. Λίγο προτού ξεκινήσω, μια γνωστή φιγούρα έκανε απρόσμενα την εμφάνισή της: η κόρη ενός συναδέλφου της μητέρας μου έσερνε με δυσκολία το αναπηρικό καρότσι με τον άτυχο αδελφό της που καταδικάστηκε να μείνει παράλυτος για το υπόλοιπο του βίου του ύστερα από ένα τραγικό τροχαίο δυστύχημα και κοντοστάθηκε στον φωτεινό σηματοδότη μέχρι να ανάψει κόκκινο για τα αυτοκίνητα και για να πάρει μια ανάσα. Το παραπληγικό παιδί σήκωσε με χαρακτηριστική δυσκολία το σχεδόν κατεστραμμένο χέρι του και προσπάθησε με αδέξιο τρόπο να κάνει μια απροσδιόριστη κίνηση. Δεν αντιλήφθηκα αμέσως την πρόθεσή του, αλλά, αιφνιδιασμένος, είδα τον χαμογελαστό μετανάστη να πηγαίνει προς το μέρος του, να του τείνει χείρα φιλίας και να τον ρωτάει πώς νιώθει πλημμυρισμένος από καλοσύνη. Ηταν η συγκλονιστική ώρα που μια βασανισμένη ψυχή που εγκατέλειψε την πατρίδα της για κάποιο καλύτερο μέλλον αναγνώριζε ότι υπάρχουν και χειρότερα: Η καθήλωση στο αμαξίδιο και η σχεδόν πλήρης αδυναμία αυτοεξυπηρέτησης.
Αν βρεθείτε στην πλατεία Φλύας (πρώην Κέννεντι) και σταματήσατε για να στρίψετε αριστερά στη Διονύσου, μην αγνοήσετε τον μελαχρινό συνάνθρωπό μας που ήρθε να βγάλει ένα κομμάτι ψωμί στην πατρίδα μας. Αν επρόκειτο για εγκληματικό στοιχείο δεν θα ξεροστάλιαζε με τις ώρες στο παγωμένο αγιάζι και στον καυτό ήλιο για τα συνηθισμένα λιγδωμένα νομίσματα που αδιαφορούμε αν μας πέφτουν από τις τσέπες αλλά γι’ αυτόν αποτελούν τη μόνη του περιουσία. Ανοίξτε το πορτοφόλι σας για κάποιον που απέδειξε ότι είναι άνθρωπος. Και πριν πάτε να ψηφίσετε, επηρεασμένοι από τους εμπνευσμένους αλλά και βαρύγδουπους παραπειστικούς λόγους λαϊκιστών και φασιστοειδών, θαυμαστών των ναζί και δήθεν πατριώτες που εξυμνούν στα απεχθή έντυπά τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς φρικιαστικών εγκλημάτων πολέμου, συλλογιστείτε για λίγο αν θα θέλατε να πεθάνει ύστερα από φριχτά βασανιστήρια ένας αγαθός άνθρωπος που έτυχε να μην είναι Ελληνας και το χρώμα του είναι λίγο πιο… σκούρο από το δικό σας. Γιατί αυτή την τύχη τού επιφυλάσσουν αυτοί με τις ελαφρώς παραποιημένες σβάστικες που στο Δίστομο θα έπαιρναν το μέρος των Γερμανών. Και, ειλικρινά, δεν θυμάμαι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι που τόσο δείχνουν να θαυμάζουν αυτά τα αποβράσματα να μίλησαν ποτέ για τον ναζισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό. Η απόφαση, Ελληνες, είναι δική σας…
Αρης Νόμπελης
