Τη δεκαετία του ’90 το είχα σε κακό. Το Πάσχα μού έκλεινε το μάτι να φύγω άρον-άρον από την πολύβουη Αθήνα-ακόμη και στην πόλη μας ασφυκτιούσα. Οι φίλοι μου, άλλωστε στον Νέο Ερινεό της Αχαϊας και η τότε κοπέλα μου στο Δερβένι Κορινθίας μού… έγνεφαν προκλητικά να τους ακολουθήσω σ’ ένα σύντομα μα τόσο σημαντικό για την ψυχολογία μου ταξίδι. Τι κι αν η εξαντλητική νηστεία που μου επέβαλλαν οι αείμνηστοι γονείς τού φίλου μου του Γιάννη άφηνε άδειο το ταλαιπωρημένο μου στομάχι. Τι κι αν ήμασταν αναγκασμένοι να παρακολουθούμε μέχρι τέλους τις πρωινές και τις βραδινές λειτουργίες από τη Μ. Πέμπτη και ύστερα (και μια φορά από τη Μ. Τετάρτη)! Τι κι αν τα πόδια μας ήταν μονίμως βαριά από την ορθοστασία και το πνεύμα κουρασμένο από τη συνεχή αϋπνία: άγριο ξενύχτι κάθε βράδυ και ξύπνημα μαζί με τις κότες. Εκείνες οι αναμνήσεις υπήρξαν υπέροχες.
Και τότε είχα προβλήματα. Τα φανταζόμουνα σοβαρά: Προσωπικά, εξωτερικής εμφάνισης, συμπεριφοράς. Πόσο ανούσια και μικροσκοπικά φαίνονται σήμερα με τα γιγαντιαία άγχη και τις τεράστιες ανασφάλειες…
Από το 2005 και έπειτα δεν εγκατέλειψα το Χαλάνδρι. Σταθερά περιφορά επιταφίου και Ανάσταση στη Μαρμαριώτισσα και-μεταξύ μας-όχι παρουσία στις προηγούμενες ημέρες (δεν αντέχω όσο μεγαλώνω την ορθοστασία). Τότε υπενθυμίζω στη μητέρα μου να προσευχηθεί και για μας…
Πιο πριν και πιο μετά από την περίοδο 1993-2005 ανασύρω νοσταλγικές μνήμες από τη Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα στην πόλη μας. Θυμάμαι τον ολάνθιστο κήπο στο πατρικό μου στην οδό Σαλαμίνος. Μια πανδαισία χρωμάτων και αρωμάτων, μια φύση που οργίαζε στον ρυθμό της άνοιξης! Μου έρχεται στο μυαλό η… περιορισμένη νηστεία των τριών τελευταίων ημερών του θείου δράματος: Φρυγανιές με μαρμελάδα τη Μεγάλη Παρασκευή για πρωινό και ένα ζυμαρικό τα «λεμονάκια», όπως τα ονομάζαμε από το σχήμα τους για μεσημέρι. Θεία Κοινωνία Μ. Σάββατο πρωί και ύστερα: Δεν τηρούσαμε παραδοσιακά τη νηστεία που επιβάλλει το εθιμοτυπικό και πίναμε γάλα με βουτήματα μετά την εκκλησία. Αλλά εμένα το μυαλό μου ήταν ήδη αλλού. Σε αυτό που προετοίμαζα εβδομάδες ολόκληρες πριν τις άγιες μέρες: Στη λεγόμενη «έκρηξη». Κατασκεύαζα πυροτεχνήματα όλων των ειδών-όχι όμως και βαρελότα-από τα αναγκαία υλικά που μου έφερναν οι χημικοί γονείς μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς μύριζε το θειάφι, ο άνθρακας και το νιτρικό κάλλιο. Απαραίτητες πρώτες ύλες για την πυροδότηση του χειροποίητου πυροτεχνήματος. Και προσθήκη στρόντιου, νατρίου, χαλκού και κοβαλτίου αναλόγως αν θέλαμε τη φλόγα κόκκινη, κίτρινη, πράσινη ή μπλε αντιστοίχως. Και η «έκρηξη» συνέβαινε μετά την Ανάσταση, πολλές φορές έπειτα και από το αναστάσιμο τραπέζι. Ενας συνδυασμός αγορασμένων και φτιαγμένων στο χέρι βεγγαλικών. Αφού, λοιπόν, περίμενα να… ολοκληρώσουν τις ρίψεις κροτίδων όλοι στη γειτονιά, ξεκινούσα τη δικιά μου γιορτή της Ανάστασης, που το τέλος της άφηνε έντονη στην ατμόσφαιρα τη χαρακτηριστική μυρωδιά του μπαρουτιού.
Αλλά εγώ ο… ατρόμητος κατασκευαστής βεγγαλικών, ο οποίος καταπιανόμουν με τόσο επικίνδυνες και εύφλεκτες ύλες δεν ήμουν και ιδιαίτερα γενναίος μετά το «Χριστός Ανέστη» στη Μαρμαριώτισσα. Τα κάθε είδους βαρελότα και δυναμιτάκια που έσκαγαν με πάταγο γύρω μου με τρόμαζαν. Τα τελευταία χρόνια το φαινόμενο έχει περιοριστεί αισθητά. Μια χρονιά, το 1977, η εξάχρονη αδελφή μου έπαθε τέτοιο σοκ που βρήκαμε ομαδικό καταφύγιο στο παρακείμενο παρεκκλήσι, δίπλα στον ναό, ωσότου σταματήσει ο… βομβαρδισμός. Γιατί εκείνες τις εποχές γινόταν της Βαγδάτης.
Πολλές φορές αναπολώ τις αθώες εκείνες εποχές. Περιμένω τον πατέρα Χριστόδουλο να με επιπλήξει στη Θεία Κοινωνία: «Κράτησε το ύφασμα στο πηγούνι σου!!!», αναμένω τη ζεστή μαγειρίτσα-σούπα της μητέρας μου, προσμένω την ώρα που στην αυλή θα ανάψουμε και πάλι τα πυροτεχνήματα. Μυρίζω ακόμη την αποπνικτική ατμόσφαιρα που δημιουργούσε το θειάφι. Μάταια νομίζω πως θα δω την αδελφή μου κοριτσάκι να τρέχει να κρυφτεί, κλαίγοντας από τον φόβο. Και ίσως περισσότερο άσκοπα προσδοκώ τη στιγμή που το δικό μου κόκκινο αβγό θα αποδειχθεί δυνατότερο των άλλων και θα μείνει άθικτο. Εχει να συμβεί από τα αξέχαστα και ανέμελα παιδικά μου χρόνια!!! Οπως, άλλωστε, και τα περισσότερα που αναφέρω πιο πάνω…
Αρης Νόμπελης
