Δεν έχουν βασιλιά τους το χρήμα. Και μόνο αυτή η διαπίστωση θα έφθανε για να τους κατατάξει στα εγχώρια αλλά και πρωτότυπα πρότυπα. Σε μια χώρα βουτηγμένη στη διαφθορά, που όλοι είναι σίγουροι πως ο Ακης Τσοχατζόπουλος και η ανενημέρωτη οικογένειά του είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου, που ο καθένας από μας κοιτάζει τον άλλον με μια καχυποψία στα όρια της βεβαιότητας ότι όλοι την… παγαποντιά μας θα την έχουμε κάνει, που οι μισοί αποκαλούν τους υπόλοιπους λαμόγια και προδότες και οι άλλοι απαντούν δωσίλογοι και τυχοδιώκτες, μοιάζουν με όαση οι συμπαθητικές μορφές του σκηνοθέτη Τάσου Ράμση και του (ερασιτέχνη) ηθοποιού Σπύρου Παπαλέξη. Ερασιτέχνης… Εχει τύχει να παρακολουθήσω άθλια παράσταση στη ρεματιά που ο πρωταγωνιστής, γνωστός τηλεαστέρας, μοντέλο, σεξ σίμπολ και… ολίγον ηθοποιός έπρεπε να πάρει άμεσα μαθήματα υποκριτικής από τον ταλαντούχο Σπύρο Παπαλέξη. Τους παρατηρούσα χθες στην πρεμιέρα της καινούργιας τους δουλειάς «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» του Ντάριο Φο. Ο αγαπημένος σκηνοθέτης τόσων και τόσων χαλανδραίων επίδοξων ηθοποιών Τάσος Ράμσης να προλογίζει και να αποχαιρετά με συγκίνηση το κοινό, μέσα σε θερμό, παρατεταμένο χειροκρότημα. Προηγουμένως είχε πασχίσει μόνος του να βρίσκονται όλα στην εντέλεια, εντοπίζοντας και διορθώνοντας με το πεπειραμένο του μάτι κάθε δυσλειτουργία στο σύνολο της σκηνής. Ο έτερος πρωταγωνιστής της βραδιάς, ο Σπύρος, με το που εμφανίστηκε στη σκηνή, γέμισε με την παρουσία του τον χώρο. Δίχως υποστήριξη από εντυπωσιακό σκηνικό, πριν καν εκστομίσει την πρώτη του ατάκα, με είχαν πιάσει τα γέλια. Γιατί ο κ. Παπαλέξης είναι ένας αυθεντικός κωμικός, φτιαγμένος από την ίδια πάστα-και δεν υπερβάλλω καθόλου-με τα ιερά τέρατα της κωμωδίας του παλιού, καλού ελληνικού κινηματογράφου!!! Η έντονη πλαστικότητα του προσώπου του, οι επιτηδευμένα αφελείς και «εξυπναδίστικες» εκφράσεις, οι αρμονικές κινήσεις του σώματός του, όλα μαζί συνιστούσαν ένα αστείο σύνολο που προκαλούσε αυθόρμητα άφθονο γέλιο. Γιατί ο εξαιρετικός ηθοποιός Παπαλέξης μπορεί να μετατρέψει σε ξεκαρδιστική και μια απλή, μονολεκτική απάντηση, συνοδευόμενη πάντα από χαρακτηριστικές γκριμάτσες που θεωρώ πλέον πως έχει «πατεντάρει», διαμορφώνοντας την προσωπική του εικόνα, που είναι ταυτοχρόνως όλοι οι ήρωες που υποδύθηκε μαζί.
Δεν επιθυμώ να υποτιμήσω την κοπιαστική δουλειά των υπολοίπων παιδιών, τα οποία βγάζουν στη σκηνή τον καλύτερό τους εαυτό, αλλά το κείμενο αυτό αποτελεί το λιγότερο που μπορώ να κάνω απέναντι σε ανθρώπους ανιδιοτελείς, ταπεινούς, αξιόλογους με ιδιαίτερο μεράκι και τελειομανείς που τυγχάνει να γνωρίζω προσωπικά τις κοστοβόρες θυσίες τους και τον σκληρό αγώνα τους για να ικανοποιήσουν τους συμπολίτες μας. Για όσους δεν το γνωρίζουν, ο κ. Ράμσης δεν πληρώνεται εδώ και αρκετό καιρό και δουλεύει μόνο για τη χαρά της δημιουργίας, αφού η σύμβασή του με τον δήμο αποτελεί παρελθόν, κατά τις επιταγές των δανειστών μας. Φυσικά, το ίδιο ισχύει για όλα αυτά τα προικισμένα παιδιά, προσωπικές επιλογές του χαρισματικού σκηνοθέτη, τα οποία αμείβονται απλώς από την εύρεση μιας διεξόδου στην καθημερινή τους ρουτίνα και ίσως στην πνιγηρή ανασφάλεια για ένα αβέβαιο μέλλον σε μια χώρα υπό κατάρρευση.
Ως Χαλανδραίοι, επιβάλλεται να νιώθουμε υπερήφανοι για τον Τάσο Ράμση και τους μαθητές του. Τα διδάγματα από την προσωπική τους διαδρομή είναι πολλά και χρήσιμα. Ισως αν αυτοί οι αγνοί άνθρωποι του πολιτισμού είχαν πάρει στα χέρια τους τις τύχες αυτού του δύσμοιρου τόπου η ιστορία να είχε γραφτεί εντελώς διαφορετικά. Απίθανο σενάριο, αλλά η δουλειά τους είναι ακριβώς αυτή: να το φέρνουν στα μέτρα τους!
Αρης Νόμπελης, θεατρόφιλος
