Αγαπητοί αναγνώστες, τι θα κάνατε στη δικιά μου θέση; Με την προτροπή του πατέρα μου, αντί να της σπάσω το κεφάλι, σηκωθήκαμε και φύγαμε. Αλλά εκείνη την ώρα ένιωσα τη μεγαλύτερη ντροπή που μπορεί να αισθανθεί άνθρωπος. Εξύβρισαν χυδαία τον φιλόζωο πατέρα μου και εγώ σιώπασα και τους έριξα μονάχα ένα άγριο βλέμμα (μαζί με τη φάλαινα καθόταν και η κόρη της φάλαινας).
Και ξέρετε τι σκέφθηκα; Να ήταν στη θέση μου ο Γρηγόρης ο Ζαφειρόπουλος ή ο Αγγελος Νταβίας και να τους έβριζαν τον πατέρα. Μήπως υπολογίζετε τι θα είχε συμβεί; Πόσα ποτήρια, καρέκλες και τραπέζια θα έφευγαν εναντίον των δύο... θωρηκτών; Ή μήπως έχετε διανοηθεί να βρισκόταν εκεί αντί για μένα η Λούλα Καρατζά; Γι' αυτόν τον λόγο οι τρεις που προανάφερα κοιμούνται το βράδυ ήσυχοι κι εμένα με παίρνει ο ύπνος και ξυπνάω με αφόρητους πόνους στο στομάχι, στο έντερο και στο κεφάλι. Γρηγόρη, Αγγελε, Λούλα, μακάρι να σας έμοιαζα έστω και λίγο. Αλλά θα παραμείνω μια άτολμη, καλή καρδιά. Γιατί, όταν, Λούλα, ο συγχωρεμένος πατέρας σου σού είπε "Μην αδικήσεις κανέναν ποτέ αλλά μην αφήσεις και κανέναν να σε αδικήσει", ο δικός μου σεβάσμιος καθηγητής που νομίζει ακόμη πως ζει στη Σουηδία και δεν έχει να κάνει με ΖΩΑ, από μικρός μού έλεγε μόνο τη μισή φράση.
Ισως στου δρόμου τα μισά που έφθασα (Θεού θέλοντος...) να αποκτήσω κάποτε τη γενναία καρδιά που τόσο επιθυμώ.
Με συγχωρείτε που σας σκότισα με τις δικές μου έγνοιες, αλλά σε τούτη εδώ τη χώρα η αγένεια και έλλειψη παιδείας πολλές φορές δεν αντέχονται.
