Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι εκλογές της 17ης Ιουνίου ' 12 είναι κρίσιμες, με την έννοια οτι το αποτέλεσμά τους θα καθορίσει το μέλλον της χώρας μας και κατ' ακολουθίαν το μέλλον τουλάχιστον δύο μελλοντικών γενεών. Εμείς τηρώντας, όπως πάντοτε κάνουμε, τον σεβασμό στη γνώμη των άλλων, δεν θα αντιδικήσουμε και, πολύ περισσότερο, δεν θα υποδείξουμε κάποιο κόμμα. Δεν θα είχε άλλωστε νόημα γιατί ο ελληνικός λαός, όπως "δεν υπομένει ζυγόν στον τράχηλόν του" (μόνο καμιά καρπαζιά πού και πού!) έτσι δεν δέχεται και υποδείξεις (προς τις οποίες ως γνωστό δεν συμμορφώνετα!). Θα εκφράσουμε μόνο την ταπεινή μας γνώμη με τη νομιμοποίηση που μας δίνει η εμπειρία πολλών δεκαετιών, η καλή γνώση της ελληνικής πολιτικής ιστορίας, είτε την έχουν γράψει οι "νικητές" είτε οι "ηττημένοι" και, κυρίως, η απλή λογική.
Το κριτήριο για την έκφραση των απόψεών μας είναι μόνο το συμφέρον της πατρίδας, πάντα κατά τη γνώμη μας. Πολλοί μιλούν για δίλημμα: Μνημόνιο ή αντιμνημόνιο; Αυτό είναι λάθος γιατί όλοι σχεδόν είμαστε εναντίον του μνημονίου. Το πραγματικό δίλημμα είναι: Ευρώ ή δραχμή (και μάλιστα απαξιωμένη); Το μνημόνιο είναι μια σύμβαση που κάποιοι υπέγραψαν -επισήμως τουλάχιστον- με άγνωστα κίνητρα, και σε κάθε περίπτωση πλήρωσαν γι αυτό. Ολοι ελπίζουμε πως θα πληρώσουν ακόμη. Πρέπει να διαφυλαχθεί η παραμονή μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στην Ευρωζώνη. Χωρίς βεβαίως να μπορούν να την εξασφαλίσουν ακόμη και τα κόμματα που τη στηρίζουν. Με το πρόβλημα αυτό συνδέεται και η διαφύλαξη των συμμαχιών μας. Οι πόλεμοι της Ελλάδας κατά τον 19ο και τον 20ό αιώνα που διεξήχθησαν χωρίς, τη μικρή έστω βοήθεια συμμάχων, απέβησαν καταστροφικοί για την πατρίδα μας. Τα παραδείγματα των πολέμων του 1897 και της Μικρασιατικής εκστρατείας το επιβεβαιώνουν.
Το πιο σοβαρό θέμα που θα σκεφθούμε πριν φθάσουμε στην κάλπη είναι η εξασφάλιση της επιβίωσής μας. Η διατροφή μας, τα φάρμακά μας, η εργασία μας, η σύνταξή μας... Ποια κόμματα μπορούν να μας εξασφαλίσουν ένα minimum των παραπάνω απαιτήσεων;
Ενα θέμα που πρέπει να προσεχθεί ιδιαιτέρως είναι ότι στις εκλογές αυτές δεν ψηφίζουμε κόμματα ή ονόματα. Τώρα ψηφίζουμε εκείνους που νομίζουμε ότι θα διαπραγματευθούν προς το συμφέρον της Ελλάδας τον εφιάλτη του μνημονίου. Αυτό πρέπει να είναι το κριτήριό μας. Αναγκαστικά θα ασχοληθούμε με τους επίδοξους νικητές γιατί αυτοί εκφράζουν τα κόμματά τους και κατά συνέπεια τις πολιτικές που θα εφαρμόσουν.
Ο κ. Σαμαράς μπορεί να κυβερνήσει. Ο λόγος του είναι ξεκάθαρος. Δεν αεροβατεί και προσωπικώς θα τον εμπιστευόμουν να διαπραγματευθεί σε ένα περιβάλλον οικείο γι αυτόν. Επίσης η ευθύνη του για τη σημερινή κατάντια της χώρας μας είναι οπωσδήποτε μικρή. Τα ικανά στελέχη του (Βορίδης, Μπακογιάννη, Χατζηδάκης, Γιακουμάτος, Ντινόπουλος κ.ά.) αποτελούν εχέγγυο.
Ο κ. Τσίπρας είναι ένας νέος άνθρωπος, ελκυστικός. ευφραδής και γενικώς χαρισματικός. Θα μπορούσε κανείς να τον ψηφίσει, αλλά δεν μας έχει ξεκαθαρίσει αν θέλει ή όχι να μείνουμε στην Ευρώπη. Εγώ τουλάχιστον δεν έχω καταλάβει. Δυστυχώς ανδρώθηκε στις φοιτητικές συνελεύσεις, στις καταλήψεις και ασκήθηκε στον "ξύλινο" λόγο. Οι απόψεις του περί κρατικοποιήσεων, αφοπλισμού της αστυνομίας, οι συνταγές για εθνικοποήσεις και η υπεβολική φορολόγηση της δραστηριότητας για κάθε παραγωγή είναι απωθητικές. Επίσης δεν καταλαβαίνω την οικονομική πολιτική του. Μήπως "λεφτά υπάρχουν";
Ο κ. Βενιζέλος, ιδιοφυής, ευφραδής, με έμπειρους και ικανούς συνεργάτες (Διαμαντοπούλου, Χρυσοχοΐδης, κ. ά.). Εμπνέει εμπιστοσύνη. Είναι γενναίος, αφού με πολιτικό κόστος ανέλαβε ευθύνες, που ίσως και να αναχαίτισαν την άτακτη πτώχευση της χώρας. Φέρει βέβαια μεγάλη ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση της χώρας. Αλλά αυτό ας το αφήσουε για αργότερα. Σήμερα προέχει η σωτηρία της Ελλάδας.
Ο κ. Κουβέλης, ευπρεπής, ήπιος και ευρωπαϊστής. Δεν έχει ευθύνη για τη σημερινή κατάντια. Η παρουσία του στον δημόσιο βίο τιμά την Αριστερά. Θυμίζει τον Μιχ. Παπαγιαννάκη. Πολλοί θα ήθελαν τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση της 18ης Μαΐου του '12.
Τέλος, η κ. Παπαρήγα καταγράφει μια σταθερότητα απόψεων, τις οποίες υπερασπίζεται με πάθος. Στα υπέρ της οι αγώνες της για το εργατικό κίνημα. Ομως, οι εμμονές της στη δαιμονοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της ελεύθερης οικονομίας είναι ιδέες που υλοποιήθηκαν στο παρελθόν σε κάποιους ατυχείς λαούς και όχι μόνο απέτυχαν, αλλά οδήγησαν σε σκληρές δικτατορίες. Αν επρόκειτο για εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης ίσως να το συζητούσαμε. Στην περίπτωση π.χ. του Χαλανδρίου που γνωρίζω, τα ικανά στελέχη του κόμματος της κ. Παπαρήγα, ελέγχοντας συνεχώς τη διοίκηση μπορούμε να πούμε ότι τα καταφέρνουν πολύ καλά.
Αυτά και προσοχή! Μετά την απομάκρυνση από την κάλπη ..."ουδέν λάθος αναγνωρίζεται". Φώτης Νόμπελης
