Στη γνωστή τηλε-μάχη μεταξύ Κανέλλη και Κασιδιάρη, δεν θέλω να σταθώ στις αρχικές "φιλοφρονήσεις" φασισταριό, παλιοκομμούνι, νούμερο κ.λπ, ούτε στην εκτροπή τους με πρακτικές μπουγέλο-ντοσιέ-χαστούκι, αλλά στις διάφορες ιδεολογικές προσεγγίσεις που ακούστηκαν πριν τα επίμχα γεγονότα. Η Κανέλλη ισχυριζόταν ότι ο εργάτης ανήκει στην τάξη του και ο Κασιδιάρης στην πατρίδα του.
Η πρώτη αυθαιρεσία των δύο ιδεολογιών είναι ότι ξεκινάνε με ακλόνητες βεβαιότητες ότι ο εργάτης ανήκει κάπου εξ ορισμού. Η περίπτωση να ανήκει στον εαυτό του μάλλον τους χαλάει το οικοδόμημα της ουτοπίας τους.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι στη θεωρία μας που δεν έγινε νόμος, αλλά σε μας που πιστεύουμε τις θεωρίες σαν νόμους.
Αυτή είναι η αρχή του απολυταρχισμού και η διαδρομή του είναι η εξής:
1. Η "Υπερτίμηση της ιδέας" φέρνει
2. "Φανατισμό", τον οποίον ακολουθούν
3. "Εμμονές", οι εμμονές οδηγούν στην
4. "Παραφροσύνη" και η παραφροσύνη σε
5. "Ακραίες και διαβλητές πρακτικές" που μπορεί να καταλήξουν σε φόνους, διώξεις αντιφρονούντων (σταλινισμός), πολέμους (ναζισμός) ακόμη και σε αυτοθυσίες (βλέπε Ισλάμ).
Ο άνθρωπος έχει την τάση να επιλέγει μια θεωρία που τον βολεύει ή του ταιριάζει και να την κλειδώνει στο μυαλό του, δηλαδή δημιουργεί νευρωνικά κυκλώματα και ερμηνεύει τον κόσμο επιλεκτικά.
Αλίμονο σ' αυτόν που θα του απειλήσει τις βεβαιότητες που του δημιουργούν μια επίπλαστη και εικονική ασφάλεια.
Αυτό παρακολουθήσαμε στους δέκτες μας κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης των άκρων. Τα άκρα σε παραφροσύνη μόνο διά της βίας μπορούν να συναπάρξουν. Το ένα τροφοδοτεί και παρασιτεί έναντι του άλλου.
Είναι ευθύνη των ελεύθερων ανθρώπων να τους απομονώσουν.
Αντώνης Κρούστης
fileleftheros 1966.blogspot.com
Υ.Γ.: Για πιο λεπτομερή περιγραφή του φαινομένου διαβάστε το άρθρο μου "ο Φασισμός σαν στάση ζωής" στο fileleftheros 1966.blogspot.com
