Αμέριμνος μέσα στην κούνια μου, στη βεράντα του πατρικού μου, μπορεί και να έβλεπα την ασπρόμαυρη τηλεόραση να αχνοφεγγίζει μέσα από την κουνουπιέρα μου. Ηταν τρεις τα ξημερώματα και οι Ελληνες στο σύνολό τους παρακολουθούσαν τον πρώτο άνθρωπο που πατούσε το πόδι του στη Σελήνη.
Τώρα που επιχείρησε το τεράστιο άλμα στην απέναντι πλευρά, εγώ έχω φθάσει-Θεού θέλοντος-στου δρόμου τα μισά και πάλι δεν μπορώ να τον δω (ευτυχώς...).
Αντίο, Νιλ Αρμστρονγκ...
Αρης Νόμπελης
