Ο καλός φίλος και συνάδελφος Νίκος πηγαίνει όντως δυτικά αλλά συγκεκριμένα στα πατρογονικά του εδάφη: στα Γιάννενα. Τα εγκατέλειψε για τα... μάτια του Χαλανδρίου και την αγαπημένη του δημοσιογραφία, αφού η τελευταία δεν γνωρίζει ακριβώς άνθηση στον τόπο καταγωγής του.
Συνεργαστήκαμε στην εφημερίδα "Προφίλ της πόλης", όμως η κύρια εργασία του ήταν σε ένα τοπικό έντυπο του Δήμου Φιλοθέης-Ψυχικού. Με τα χρόνια έγινε και δημότης Χαλανδρίου-ιδιότητα που δεν σκοπεύει να αλλάξει όπως μου αποκάλυψε. Ενίοτε ένας αδερφικός φίλος μπορεί να πάει και κόντρα στα πολιτικά του πιστεύω και ο Νίκος δεν το σκέφθηκε καθόλου να με υποστηρίξει σε δύο διαδοχικές αναμετρήσεις για την τοπική αυτοδιοίκηση, το 2006 και το 2010-την τελευταία μάλιστα χρονιά απεσόβησε με την ψήφο του το... ολοστρόγγυλο μηδενικό που θα με φιλοδωρούσαν οι δημότες με αρχικό γράμμα το "Γ" στο εκλογικό διαμέρισμα Φραγκοκλησσιάς-Πατήματος!!!
Ο Νίκος δεν επιθυμούσε να φύγει και ασφαλώς δεν ήθελε να αφήσει τη δουλειά του. Ομως, ο εφιάλτης της κρίσης, που δυστυχώς σε αντίθεση με τα κακά όνειρα δεν πρόκειται να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να μην υπάρχει, ανάγκασε τους γονείς του να επιστρέψουν στο πατρικό τους, μη αντέχοντας το δυσβάσταχτο (αλλά και υπερβολικό) ενοίκιο. Υστερα από ώριμη σκέψη ο φίλος μου πήρε τη σοβαρή απόφαση να ακολουθήσει τους δικούς του. Να πραγματοποιήσει ένα επώδυνο μεν πλην όμως απαραίτητο νέο ξεκίνημα.
Μπορεί να στενοχωριέμαι, αλλά από την άλλη πλευρά σκέφτομαι ότι μια καινούργια αρχή περιμένει κι εμένα από τον Σεπτέμβριο. Και ίσως αν ο Νίκος δεν επιδείκνυε τέτοια αποφασιστικότητα, να άρχιζα τις συνηθισμένες μου αναβολές. Χωρίς να μιλώ κυριολεκτικά, θα ακολουθήσω τα χνάρια του φίλου μου. Είναι δύσκολο, ψυχοφθόρο, τρομακτικό και πιεστικό να... ξεβολεύεσαι. Αλλά είναι και η μόνη λύση, η τελευταία ευκαιρία να οδεύσεις μπροστά.
Αν δεν συμβεί έτσι, τότε ο επόμενος αποχαιρετισμός μας με τον Νικόλα θα θυμίζει εκείνον των μουσικών στον "Τιτανικό". Που εύχονταν καλή τύχη ο ένας στον άλλον πάνω στο μισοβυθισμένο πλοίο, γνωρίζοντας το ανέφικτο των ευχών και την κοινή, τραγική τους μοίρα...
Αρης Νόμπελης
