Ο τρόπος που ενεργούσε και ο σκληρός χαρακτήρας του, αποτέλεσμα μιας ολόκληρης ζωής στο πεζοδρόμιο, δεν γίνονταν πάντοτε κατανοητοί-ούτε καν ανεκτοί. Αλλά η φυσική του λεβεντιά και η ντομπροσύνη του αναγνωρίζονταν απ' όλους, με λογικό επακόλουθο στον δρόμο προς την τελευταία του κατοικία να τον συνοδεύσουν όλοι οι γνωστοί Χαλανδραίοι, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης και ιδεολογικού προσανατολισμού. Γιατί ο Γιώργος Χαραμής, που έφυγε την προηγούμενη Παρασκευή από ανακοπή καρδιάς στον ύπνο του στα 69 του χρόνια, μπορεί να υπηρέτησε πιστά την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας σε εθνικό και τοπικό επίπεδο, όμως όλοι οι συμπολίτες μας, συζητώντας μαζί του, είχαν την αίσθησα πως προέρχονταν από τον ίδιο χώρο, αφού ο εκλιπών υπήρξε πρώτα και πάνω απ' όλα Χαλανδραίος.
Η κηδεία του εντελώς διαφορετική απ' ό,τι έχουμε συνηθίσει: Εξέλιπαν η συγκίνηση, τα δάκρυα, οι υστερίες. Γιατί όταν αποχαιρετάς ένα παλικάρι δεν επιτρέπεται να κλαις, παρά μόνο να τον μακαρίζεις γιατί ρούφηξε τη ζωή ως το μεδούλι και έφυγε γαλήνιος, όπως άλλωστε επιθυμούν οι περισσότεροι.
Οι παλιοί ΟΝΝΕΔίτες, με φαλάκρα και παραπανίσια κιλά σήμερα τον έβλεπαν όχι σαν αυστηρό καθοδηγητή αλλά σαν μια πατρική φιγούρα που τους προστάτευε σε εποχές διάχυτου φανατισμού και πολιτικού μίσους. Οσες φορές, όμως, χρειάστηκε να υπερασπιστεί συμπολίτη μας-και δεν ήταν λίγες-το έκανε ανιδιοτελώς, θεωρώντας το ως βασική του υποχρέωση.
Δεν θα λησμονήσω ποτέ πως όταν ένας θρασύδειλος απατεώνας, ο οποίος φορώντας τη μάσκα του φίλου μάς καταλήστευσε την περιουσία μας, τόλμησε να επιτεθεί στον ηλικιωμένο πατέρα μου και στους συνομήλικους φίλους του στην πλατεία, ο Γιώργος πετάχθηκε από διπλανή καφετέρια και τον κυνήγησε-τον έσωσε μόνο η τύχη του (και η μηχανή που είχε παρκάρει κοντά...).
Ετσι ήταν πάντα ο Γιώργος Χαραμής. Απαιτούσε σεβασμό στην πόλη μας και στους ανθρώπους της.
Γι' αυτόν τον λόγο όσοι τον αποχαιρετήσαμε μια ζεστή μέρα, την 1η Οκτωβρίου του 2012, δεν αφήσαμε να παρασυρθούμε από τα συναισθήματά μας και συγκρατηθήκαμε όπως εκείνος θα ήθελε. Μέχρι και ο Θεός, στον οποίον ευλαβικά πίστευε, του επιφύλασσε μια λαμπρή μέρα-την τελευταία του πριν τον σκεπάσει το χαλανδραίικο χώμα. Η μελαγχολική βροχή δεν ταίριαζε με τον ατίθασο χαρακτήρα του Γιώργου. "Αυτά είναι για τους αδύναμους" θα μας έλεγε αν μπορούσε να μιλήσει. Και θα μας καλούσε στο λευκό του τζιπ να πάμε μια τσάρκα σε καμιά ψαροταβέρνα κατά Ραφήνα μεριά...
Αιωνία του η μνήμη!
Αρης Νόμπελης
