Οταν η φίλη και αντιδήμαρχος Παιδείας (ο πρώτος τίτλος είναι για μένα σημαντικότερος...) Αφροδίτη Χατζηγεωργίου έστειλε επιλεκτικά ένα κείμενο μόνο στην "Πλατεία" ομολογώ πως παρεξηγήθηκα, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να την αδικήσω σε ηλεκτρονική μου επικοινωνία με τον Αγγελο Νταβία. Σε μια περίοδο κορύφωσης της καχυποψίας στον δήμο μας, όπου όλοι λοξοκοιτάνε τους πάντες μεταξύ τους και ακούγονται κάθε είδους τερατώδεις θεωρίες για υποψήφιους δημάρχους, για προσχωρήσεις, για αποχωρήσεις, για πραγματικές ή φανταστικές αντιδράσεις γνωστών προσώπων που οδηγούν σε νέες παρεξηγήσεις, σε ένα νοσηρό περιβάλλον που μια απουσία ή και παρουσία σηματοδοτεί για ορισμένους πολιτικό γεγονός μείζονος σημασίας, σε ένα αρρωστημένο κλίμα που το "χαλασμένο τηλέφωνο" και οι ρουφιανιές αναγκάζουν αγαπημένους φίλους να με αποκαλούν δημοσίως "ψυχοπαθή" χωρίς να συντρέχει κανένας ουσιαστικός λόγος παρά μόνο ανυπόστατες φήμες και γελοίες διαδόσεις, σε μια πόλη που οι "πιστοί" σε πρόσωπα και παρατάξεις την επόμενη μέρα αλλάζουν με χαρακτηριστική ευκολία στρατόπεδο, θεώρησα πως πίσω από την πράξη της οικογενειακής φίλης μου Αφροδίτης κρύβεται ένα δυσανάγνωστο μήνυμα. Κοινώς, έπεσα κι εγώ θύμα των απίστευτων θεωριών συνωμοσίας.
Οταν όμως βρέθηκα στη δίνη μιας δυσάρεστης προσωπικής περιπέτειας, με την πιο μελαγχολική λύση να φαντάζει μονόδρομος για την υπόλοιπη ζωή μου, μόνο ένα γραπτό μήνυμα έφθασε στο κινητό μου: είχε αποστολέα την Αφροδίτη και μου έδινε κουράγιο και δύναμη για τη δύσκολη συνέχεια.
Είμαι ευγνώμων, Αφροδίτη Χατζηγεωργίου.
Αρης Νόμπελης
